ข้าได้แต่ฝึกวิชานอกรีตราคาถูกที่ไม่มีใครยอมฝึก คนจนจะไม่มีหนทางรอดเลยหรือ หรือว่าข้าฝึกเวทอัคคีภูติก็ทำให้ทุกคนมีโทสะ ข้าอยากถามหน่อย แม้แต่เวทนอกรีตก็ฝึกไม่ได้ใช่หรือไม่ เวทนอกรีตมีเพียงคนเผ่ามารและผู้บำเพ็ญมารจึงสามารถฝึกได้หรือ!”
“แน่นอนว่าไม่ใช่ เวทนอกรีตเป็นเพียงประตูข้างเท่านั้น จะเป็นเคล็ดวิชามารได้อย่างไร!” ปู้จื้อโหยว เอ่ยตอบอยู่ด้านข้างอย่างไม่พลาดโอกาส
จินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้นมองหินแสงอาทิตย์ที่เสียดแทงนัยน์ตาเม็ดนั้นบนเพดานถ้ำ มีสีหน้าเศร้ารันทดและอ้างว้าง เนื่องจากจ้องหินแสงอาทิตย์ชิ้นนั้น สองตาของนางจึงระคายเคือง มีน้ำตาไหลออกมาตลอดเวลา
นางถอนหายใจอย่างแรง เกรงว่าถ้าเสียงเบาคนอื่นๆ จะไม่เห็น จากนั้นมองไป๋เจี่ยนจู๋อย่างคับแค้นใจ “ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าเป็นคนของสำนักตงอวี้หวง มีสิ่งของในสำนักมากมาย ย่อมนึกว่าตนเองสูงส่งกว่าคนอื่น จึงดูแคลนข้าที่มีชาติกำเนิดยากจน ไป๋เจี่ยนจู๋ คุณชายใหญ่ไป๋! หรือเนื่องจากข้าไม่ยอมเป็นอนุภรรยาของเจ้า เจ้าจะทำให้ข้าไร้ที่หยั่งเท้าในโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนอย่างที่เจ้าเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ ต้องทำลายข้าให้ได้จึงยอมรามือหรือ!”
ทุกคนส่งเสียงฮือฮา คิดไม่ถึงว่าสำนักตงอวี้หวงจะมีคนเช่นนี้ โชคดีที่ทุกคนอดกลั้นไว้ชั่วคราว ชมดูความสนุกก่อนแล้วค่อยไปขุดหาสมบัติ ไม่เช่นนั้นเกือบจะไม่ได้ดูเรื่องสนุกแบบนี้แล้ว
เฟิงอวิ๋นจู๋ได้ยินก็รู้สึกคาดไม่ถึงอยู่บ้าง ทว่าครุ่นค
