้องเชื่อเจ้าคนที่ไม่แยกแยะถูกผิดแบบนี้?” ปู้จื้อโหยวยิ้มแล้วถอยให้
จินเฟยเหยาเก็บทงเทียนหรูอี้กลับคืน เดินมือเปล่าไปข้างหน้าหลายก้าว เอ่ยกับเขาอย่างมีอารมณ์ “เจ้าบอกว่าข้าเป็นผู้บำเพ็ญมาร ข้าอยากถามเจ้าหน่อย ข้าต่อต้านน้องชายตนเอง ทั้งยังสังหารญาติสนิทเพื่อความสงบสุขของโลกวิญญาณ แผนการของข้าคืออะไร! ข้าเป็นเพียงผู้บำเพ็ญเซียนอิสระคนหนึ่ง ไร้สำนัก ต่อให้เป็นสายลับของเผ่ามาร ข้าจะล้วงข้อมูลอะไรได้!”
“ข้าสังหารญาติสนิท เพื่อความสงบสุขของโลกวิญญาณ มิใช่เพื่อตนเอง ข้าคงไม่ได้ทำเรื่องนี้เพราะต้องการขอร้องใครให้รับข้าเข้าสำนัก และไม่เคยอยากได้รางวัลใดๆ ข้าทำเพื่ออะไร! ข้าสังหารน้องชายตนเองกับมือ มิใช่เพื่อพวกเจ้าหรอกหรือ เจ้ากล่าวหาปากเปล่าว่าข้าเป็นผู้บำเพ็ญมาร บอกว่าข้าเป็นพวกเดียวกับเขา ในเมื่อเป็นพวกเดียวกัน เพราะเหตุใดข้าจึงต้องสังหารเขาทิ้ง เจ้าอธิบายให้ข้าฟังอย่างกระจ่างสิ”
คนรอบด้านต่างรู้สึกว่าพูดได้ถูกต้อง นางสังหารน้องชายของตนเองต่อหน้าทุกคน อาศัยเรื่องสังหารญาติสนิทเพื่อผดุงคุณธรรม เจ้าก็มิอาจกล่าวหาผู้อื่นว่าเป็นผู้บำเพ็ญมาร
ไม่ยอมให้ไป๋เจี่ยนจู๋เอ่ยวาจา จินเฟยเหยาน้ำตาคลอเบ้า เอ่ยอย่างเจ็บปวดจนไม่อยากมีชีวิตอยู่ “บอกว่าสิ่งที่ข้าใช้คือเคล็ดวิชามาร ข้ามีไอมารปล่อยออกมาหรือ? ใช่สิ วิชาที่ข้าฝึกไม่ใช่เวทมนตร์ชั้นยอดและสง่าผ่าเผยอะไร ข้าคุณสมบัติอ่อนด้อย อาศัยฝึกบำเพ็ญเองทั้งหมด
