ย่างไร
“ฮึ!” จินเฟยหยางส่งเสียงขึ้นจมูก “ไก่ย่างตัวนั้นใช้เซ่นไหว้บรรพชน วางอยู่บนโต๊ะห้าหกวันแล้ว ไม่ต้องบอกนะว่ารสชาติเป็นอย่างไร กัดไม่เข้าเลยสักนิด อีกทั้งเจ้ายังเจ้าเล่ห์กัดเพียงสองคำ ข้ายังเด็กไม่รู้ความ กินไปทั้งตัว ท้องเสียอยู่เจ็ดวัน ต่อมาเนื่องจากเป็นสิ่งของที่ใช้เซ่นไหว้ ข้ายังถูกตาเฒ่านั่นทุบตีอย่างหนักหนึ่งยกเพราะสาเหตุนี้!”
“แต่ข้ายอมรับแล้ว ตอนเจ้าถูกลงโทษ ข้าให้เจ้าบอกว่าข้าขโมย ไม่ได้มีเพียงเจ้าที่ถูกทุบตี ข้ายังถูกตีไปด้วย อีกทั้งข้าก็มิได้ไม่กินเพราะพบว่ารสชาติของไก่เปลี่ยนไป ข้าอยากให้เจ้ากินเยอะๆ อย่างบริสุทธิ์ใจ ความหวังดีถูกสุนัขคาบไปกินจริงๆ” จินเฟยเหยาขมวดคิ้วเอ่ยอย่างโกรธแค้น
เห็นนางไม่ยอมรับผิด จินเฟยหยางก็แค้นจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ท่าทางเช่นนี้ของนางทำให้เขารู้สึกรับไม่ได้ “ครั้งที่แล้วเจ้าวางยาปลุกกำหนัดในรังนกของหลี่อี๋เหนียง[1] หลังข้ายกมาให้นางฤทธิ์ยาก็กำเริบ ตอนนั้นข้าเพิ่งอายุสิบเอ็ดปี เกือบจะถูกหยามเกียรติ! สุดท้าย คิดไม่ถึงจะบอกว่าผู้น้อยอย่างข้าล่วงเกินผู้ใหญ่ มีความคิดชั่วร้ายกับอี๋เหนียง แทบจะขับไล่ข้าออกจากตระกูลจิน ที่แท้ข้าทำอะไร เจ้าจึงทำกับข้าแบบนี้!”
“เกี่ยวอะไรกับข้าด้วย ตอนนั้นใครใช้ให้เจ้าไปประจบนาง เดิมทีเจ้าไม่ใช่คนยกรังนก ถ้าเจ้าไม่ไปยุ่งไม่เข้าเรื่อง คิดทำตัวต่ำต้อยจะไปประจบหาผลประโยชน์ เหตุใดข้าต้องออกมายอมรับว่าตนเองทำด้วย ทำให้ข้
