อีก แต่ว่าเจ้า! คิดไม่ถึงว่าหนีไปแล้ว ก่อนหนีไปจะทำให้เบื้องล่างของตาเฒ่าเป็นเช่นนั้น ทำข้าต้องช่วยเปลี่ยนยาให้เขาอยู่หนึ่งปีกว่า อารมณ์ไม่ดีก็ทุบตีข้า ข้าแค้นเจ้า คนที่ข้าเคียดแค้นที่สุดในโลกนี้ก็คือเจ้า แค้นจนอยากจะกินเนื้อดื่มเลือดของเจ้า!”
“ร้ายแรงขนาดนั้นเลย? ตอนเปลี่ยนยาทำไมเจ้าไม่ฉวยโอกาสใช้เข็มจิ้มเขาหลายๆ ครั้ง ระบายโทสะ เรื่องเปลี่ยนยาจะโทษใครได้ ก็เจ้ายุ่งอยู่กับการประจบประแจงทั้งวันมิใช่หรือ ไม่เช่นนั้นเหตุใดจึงไม่มีคนเรียกข้าไปทำเรื่องเหล่านี้ อีกทั้งตอนนั้นเจ้าก็ทำอย่างยินยอมพร้อมใจและดูเหมือนชื่นชอบอย่างยิ่ง” จินเฟยเหยาทำปากยื่นเอ่ยอย่างไม่พอใจ
“ข้าเกลียดท่าทางไม่ใส่ใจและไม่จริงจังกับทุกเรื่องของเจ้าที่สุด!” จินเฟยหยางกัดฟัน ปราณสีดำเริ่มทะลักออกมาจากร่าง ทั่วร่างเต็มไปด้วยไอมาร ทำให้คนเกิดความรู้สึกไม่สบายใจ
สีหน้าจินเฟยเหยาก็เย็นชาลง ทงเทียนหรูอี้ข้างกายค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่างเป็นจานกลมมีหนามขนาดยักษ์หมุนวนอย่างเร็วรี่สองชิ้น ยามจานหมุนวนมีเสียงดังวิ้งๆ จากนั้นนางแสยะยิ้มเอ่ย “เจ้าอิจฉาข้าสินะ น้องชายที่มีชีวิตอยู่ในความมืดมน แม้แต่ฝึกบำเพ็ญยังได้แต่มีชีวิตอยู่ในมุมชายแดน ในฐานะพี่สาว ข้าจะช่วยให้เจ้าหลุดพ้นอีกแรง”
“เจ้าตายเสียเถอะ!” จินเฟยหยางถูกยั่วโทสะ แหงนหน้าขึ้นคำรามลั่น ไอมารสีดำทั่วร่างปะทุขึ้น พริบตาก็ปกคลุมร่าง หลังไอสีดำผ่านพ้น เสื้อคลุมสีดำกลายเป็นชิ้นเล็ก
