่างช้าๆ เป็นผู้บำเพ็ญมารคนนั้นที่ต้องกระบี่ศรพอดี
เขามองปู้จื้อโหยวที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ ริมฝีปากขยับเค้นคำพูดประโยคสุดท้ายในชีวิตออกมา “คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะมองร่างแยกของข้าออก…”
“ปิศาจราตรีของข้าเตรียมไว้เพื่อคนอย่างพวกเจ้าโดยเฉพาะ ร่างแยกอะไร สิ่งของแบบนี้ข้าเห็นมานักต่อนัก” ปู้จื้อโหยวเอ่ยยิ้มๆ
ริมฝีปากผู้บำเพ็ญมารสั่นระริก สุดท้ายก็เอ่ยอะไรออกมาไม่ได้อีก เอียงศีรษะขาดใจตายไป ส่วนร่างของเขา ครึ่งท่องล่างและครึ่งท่อนบนพลันแยกออกจากกัน ถูกอาวุธอันคมกริบฟันขาดเป็นสองท่อนร่วงลงพื้น
บางอย่างที่ว่างเปล่าในมือของปู้จื้อโหยวมีโลหิตสดของผู้บำเพ็ญมารร่วงลงมาหลายหยด จากนั้นเห็นเขาทำท่าเก็บกระบี่ ราวกับเก็บสิ่งของบางอย่างกลับคืน
…………………………………
[1] อี๋เหนียง คือ คำเรียกอนุภรรยา
