ว่าจะแย่งชิงกลับมาได้ จินเฟยหยางที่น่าตายคิดไม่ถึงว่าจะต่อต้านข้าไปทุกเรื่อง
ในยามนี้เอง ปู้จื้อโหยวพลันถ่ายทอดเสียงมาหานาง “เจ้านี่โชคร้ายจริงๆ ข้าจะช่วยเจ้าอีกแรง แต่หลังจากเจ้าได้ของแล้วต้องแบ่งให้ข้าครึ่งหนึ่ง”
ยามนี้จินเฟยเหยาไม่สนใจการแบ่งครึ่งอะไรทั้งสิ้น ชิงสิ่งของกลับมาก่อนจึงเป็นเรื่องสำคัญ ดังนั้นนางจึงตอบรับ
ได้รับคำตอบของจินเฟยเหยา ปู้จื้อโหยวให้นางรอครู่หนึ่ง เดี๋ยวจะทำให้นางจับผู้บำเพ็ญมารสามคนนี้ได้
ไม่รู้ว่าปู้จื้อโหยวคิดจะใช้วิธีการอะไรค้นหาพวกจินเฟยหยางสามคนให้พบ นางได้แต่ฟังความเคลื่อนไหวรอบด้านอย่างระมัดระวัง ใช้การรับรู้กวาดบนดินโดยรอบอย่างต่อเนื่อง คิดจะแยกแยะว่าที่ใดมีคนอยู่ ส่วนบรรดาผู้บำเพ็ญเซียนที่เพิ่งพุ่งเข้ามาหาเรื่องจินเฟยเหยา เห็นมีคนแย่งชิงสิ่งของไปจากมือนาง ทั้งหมดจึงหยุดลง
การรับรู้ของพวกเขากวาดไปรอบด้านไม่หยุด ไม่พบผู้บำเพ็ญมาร คิดไม่ถึงว่าจะพบศิลาวิญญาณจำนวนมากในดิน ที่แท้สถานที่ซึ่งพวกเขายืนอยู่เป็นคลังสินค้าพอดี ในดินด้านล่างมีสมบัติกระจายอยู่จำนวนมาก สบายพวกเขาแล้ว
ทว่าตอนนี้ยังมีผู้บำเพ็ญมารสามคนอยู่ที่นี่ ดังนั้นพวกเขาไม่ได้ไปขุดเอาสมบัติก่อน ทว่าจับตาดูรอบด้านอย่างระแวดระวังต่อ
“เหตุใดจึงช้าขนาดนี้ เขาคิดจะทำอะไรกันแน่?” เวลาผ่านไปทีละน้อย ทางปู้จื้อโหยวยังไม่มีความเคลื่อนไหว จินเฟยเหยาร้อนใจอยู่บ้าง
หลังสิ้นเสียงนาง พลันมีบางอย่างเหมือนดอ
