อมได้ แต่ต้องรอหลังจากพวกเราออกมา พวกเจ้าจึงเข้าไปได้”
“หลี่ว์ป้า ถ้ายังไม่เข้าไป ก็จะให้ผู้บำเพ็ญมารสามคนนั้นทำสำเร็จนะ!” ในกลุ่มคนมีผู้บำเพ็ญเซียนเอ่ยเตือนขึ้นอย่างไม่พอใจว่าผู้ใดเป็นศัตรูของทุกคน
“ฮึ!” หลี่ว์ป้าส่งเสียงขึ้นจมูกอย่างแรง เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “กลัวอะไร ถ้าพวกเขาได้สิ่งของมาจริงๆ ข้าจะได้ประหยัดเวลาพอดี เอามาจากตัวพวกเขาโดยตรง สะดวกว่าบิดาเข้าไปค้นหาเองมากนัก”
ในยามนี้เอง จินเฟยเหยาได้ยินปู้จื้อโหยวตะโกนเสียงดังในกลุ่มคน “หลี่ว์ป้า เจ้าตกลงกับผู้บำเพ็ญมารให้ขัดขวางพวกเราไว้ใช่หรือไม่ จากนั้นพวกเขาจะแบ่งเศษเดนให้เจ้านิดหน่อย ดังนั้นเจ้าจึงขัดขวางพวกเราไว้อย่างเอาเป็นเอาตาย!”
พอคำพูดนี้ออกมา ทุกคนก็รู้สึกว่ามีความเป็นไปได้ สายตาเปลี่ยนจากหมดความอดทนเป็นสงสัยและเดือดดาล
หลี่ว์ป้าร้อนใจ ด่าเสียงดังใส่ตำแหน่งที่เสียงดังมา “ใครเป็นคนพูด แสดงตัวให้ข้าดูหน่อย ข้าเป็นถึงคนที่อยู่บนผังสงครามวิญญาณ ปลิดชีพเผ่ามารมามากเพียงใด หาว่าข้ากับผู้บำเพ็ญมารร่วมมือกัน พูดจาส่งเดช มีความสามารถก็ออกมา แสดงตัวสิ!”
ปู้จื้อโหยวไม่สนใจเสียงร้องตะโกนของเขา จากนั้นเปลี่ยนไปอีกทาง พูดในกลุ่มคนอีกกลุ่มหนึ่งว่า “ข้ากลัวยิ่งนัก! เทพสงครามหลี่ว์คิดจะฆ่าคนปิดปาก ถ้าเจ้าไม่ได้ร่วมมือกับผู้บำเพ็ญมารจริง ทำไมถึงไม่ถอยไป เจ้าก็ยืนอยู่ข้างบนไม่ยอมลงไป เกรงว่าสิ่งของดีๆ ในนั้นจะถูกผู้บำเพ็ญมารหยิบฉวยไปแล้ว ยา
