กปราณ? อย่าหลอกข้าเลย เมื่อครู่ต้านทานปิศาจราตรีของข้าได้ ไม่ใช่เรื่องที่ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณทำได้โดยสิ้นเชิง” เสียงบุรุษเอ่ยอย่างสงสัยยิ่งและไม่เชื่อถือเลยสักนิด
ทั้งสองคนลดเสียงเบาลงทะเลาะกันอยู่ในหลุม
“ช่างเถอะ ถ้าเจ้าไม่เชื่อ เจ้ารอเดี๋ยว ข้าจะเผยร่างให้เจ้าดู ถ้าข้ามีพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณจริง เจ้าต้องให้ข้าซ่อนกาย ส่วนเจ้าเผยร่างของตนเองออกมา อย่ามากระทบถึงการเดินทางของข้าอีก” เห็นคนอื่นๆ ไปกันหมดแล้ว ถ้ายังไม่รีบตามไปอาจจะหลงทางได้ จินเฟยเหยาไม่มีทางเลือก สุดท้ายก็ได้แต่พูดกับเขาแบบนี้
“อ้อ? ก็ได้ ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ข้าจะยอมให้เจ้า” คนผู้นั้นก็ไม่คิดจะพัวพันกับจินเฟยเหยามากเกินไปจึงตอบรับ
“ได้ เจ้ารอเดี๋ยว วิธีคลายการซ่อนกายของข้าต้องมีขั้นตอน”
“ได้”
ในหลุมกลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง ส่วนจินเฟยเหยาแอบหนีออกจากหลุม ทิ้งเจ้าคนที่ไม่รู้จักหน้าตาและชื่อแซ่เอาไว้ หนีออกมาอย่างเบิกบานใจ
ครู่หนึ่ง นางก็ตามคนด้านหน้าทัน มาถึงที่ราบซึ่งมีต้นหญ้าขึ้นรก ทุกคนล้วนซ่อนกายอยู่ในดงไม้ สายตาจับจ้องพวกจินเฟยหยางสามคนที่อยู่บนทุ่งหญ้าแน่วนิ่ง
จินเฟยเหยาก็หาสถานที่แห่งหนึ่งซ่อนตัว นั่งยองๆ หลังต้นไม้มองไปยังทุ่งหญ้าอันห่างไกล พอถึงเวลายันต์ซ่อนกายหมดฤทธิ์ ที่นี่มีคนมากทั้งยังไม่ต้องเคลื่อนไหว นางจึงไม่ได้ใช้ยันต์ซ่อนกายอีก นี่เป็นสิ่งของที่ใช้รักษาชีวิต ทางที่ดีอย่าให้คนเห็นว
