าะเสียงดังฮ่าๆ “กากเดนที่ฝึกวิชามารเหล่านี้ เพียงกล้าเป็นเต่าหดหัว ไม่มีประโยชน์เลยสักนิด”
“พี่หลี่ว์ ฉวยโอกาสตีเหล็กตอนร้อน[1] รีบไล่ตามไปโจมตี” ผู้บำเพ็ญเซียนที่สวมชุดราวกับบัณฑิตคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
ผู้บำเพ็ญเซียนแซ่หลี่ว์มองในพุ่มไม้อย่างไม่พอใจ “มีคนมากมายขนาดนี้ขัดมือขวางเท้า สหายเซียนซุนเชี่ยวชาญวงเวทมิใช่หรือ มิสู้ผนึกปากหลุมเอาไว้ ให้เจ้าพวกนี้ลงไปไม่ได้”
“นี่ไม่มีปัญหา เพียงแต่เกรงว่าพวกเขาจะไม่ให้พวกเราทำเช่นนั้น” สหายเซียนซุนที่เหมือนบัณฑิตคนนั้นก็มองไปในดงไม้
ผู้บำเพ็ญเซียนแซ่หลี่ว์ก้าวมาข้างหน้า ตะโกนใส่ดงไม้ดังลั่น “ผู้ใดกล้าออกมา ข้าจะให้มันได้ลิ้มรสความร้ายกาจของกระบี่ป้าเทียนของข้า!”
“คนผู้นี้เป็นใคร เหตุใดจึงโอหังนัก!” จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างสงสัย
“คนผู้นี้ชื่อหลี่ว์ป้า เป็นผู้บำเพ็ญเซียนอันดับที่หนึ่งร้อยสามสิบสี่ในผังสงครามวิญญาณ ปกติมีนิสัยเย่อหยิ่งถือดี กระบี่บินเมื่อครู่ก็คือกระบี่ป้าเทียน ของวิเศษที่สร้างชื่อให้เขา” ด้านข้างพลันมีเสียงดังมา อธิบายให้นางฟังอย่างสนิทสนม
จินเฟยเหยาพยักหน้า “หน้าไม่อายจริงๆ คิดไม่ถึงว่าจะใช้ชื่อของตนเองตั้งชื่อของวิเศษ อีกทั้งเพิ่งอยู่อันดับที่หนึ่งร้อยสามสิบสี่ นี่ต้องพลิกเปิดไปถึงหน้าไหน มีอะไรน่าอวดดีกัน” นางเอ่ยกับคนที่อยู่ด้านข้างอีก “มีคนตั้งมากมาย เหตุใดเจ้าจึงมาหาข้าคนเดียว?”
ข้างกายของนางไม่รู้ว่ามีผู้บำเพ็ญเซียนนั่งยองๆ อยู่ใน
