แน่? ศิลาวิญญาณที่เขาเอ่ยถึงจะเป็นศิลาวิญญาณชั้นกลางไม่ใช่ศิลาวิญญาณชั้นล่างหรือไม่ คิดๆ ดูตอนนี้ผู้อื่นเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมแล้ว สิ่งของที่อยู่ในมือต้องไม่ใช่ของห่วยๆ แน่ อีกทั้งเขายังมาสายขนาดนี้ เป็นไปได้ว่าต้องเลือกของดีๆ มาให้ข้า ดังนั้นจึงมาช้า ข้านี่โง่จริงๆ!” จินเฟยเหยากุมศีรษะอย่างสับสน นั่งอยู่บนพรมบินอย่างรู้สึกเสียใจภายหลัง ด่าตนเองว่าโง่ตลอดเวลา
ในที่สุดพั่งจื่อที่หดตัวเล็กลงอยู่ในถุงตรงเอวของนางก็ทนไม่ไหว กระโดดออกมาชกหน้านางรัวๆ จากนั้นยังด่าทอนางอย่างเหยียดหยามหนึ่งยก “อ๊บๆๆ! อ๊บ…”
สวรรค์จึงรู้ว่ามันกำลังด่าว่าอะไร แต่หลังจากที่จินเฟยเหยาถูกมันชก ก็ระบายโทสะทั้งหมดลงบนตัวพั่งจื่อ ประเคนหมัดและเท้าใส่มัน จนสบายใจอย่างยิ่ง
พั่งจื่อนอนอยู่บนพรมบินอย่างสำนึกเสียใจ ตนเองวิ่งออกมาทำไมกันนะ ทนฟังนางบ่นพึมพำไปก็พอ เหตุใดต้องออกมาเป็นเป้าให้นางโจมตีด้วย ความหุนหันพลันแล่นทำร้ายกบเกือบตาย
“ไปเถอะ หาสถานที่ที่มีทิวทัศน์งดงามโปรยเถ้ากระดูกของเนี่ยนซีลงในน้ำ ข้าไม่มอบนางให้เจ้าคนวิปริตแบบนั้นหรอก เป็นไปได้ว่าข้าเพิ่งจากมา เถ้ากระดูกก็ถูกเขาต้มผสมน้ำเป็นโจ๊กกินจนหมด” จินเฟยเหยาหลังระบายโทสะแล้วจิตใจปลอดโปร่ง ยืนอยู่บนพรมบินราวกับผู้บังคับการเรือ ชี้ไปข้างหน้าพลางเอ่ย
ส่วนพั่งจื่อหดตัวจนมีขนาดเพียงฝ่ามือ หัวเทินเปลือกแตงโมเป็นการปลอมตัว นอนหลับเป็นตายอยู่บนพรมบิน ไม่ว่าใคร
