ของแบบนี้ข้าไม่ต้องการและไม่ยินดีรับ ข้าแนะนำเจ้าเพียงประโยคเดียว เจ้าคืนชีพสตรีของผู้อื่นมา ขอเพียงนางคืนชีพขึ้นมาในฐานะท่านแม่ของเจ้า เจ้าก็จะไม่มีวันได้นางไปชั่วนิรันดร์”
จินเฟยเหยาเห็นฉากเมื่อครู่แล้ว คนตาบอดก็มองออก ขอเพียงหวั่นซีเติบโต ต้องหนีไม่รอดอุ้งมือมารของท่านพ่อหวาซีแน่ จินเฟยเหยารู้สึกได้จากบทสนทนาและการแสดงออก เด็กหญิงที่หน้าตาเหมือนเนี่ยนซีอย่างกับแกะคนนี้ ถึงเพิ่งอายุห้าหกขวบ แต่ต้องมิใช่ชนชั้นกินเจแน่ ต่อไปเป็นไปไม่ได้ที่หวาซีจะได้รับความรักของมารดาจากนาง และอาจจะเลี้ยงอสรพิษที่งามสะคราญออกมาได้ตัวหนึ่ง”
“เจ้าจะรู้อะไร เจ้าอย่ายุ่งเรื่องของตระกูลข้า รีบเอาสิ่งของแล้วไปเสีย” เห็นชัดว่าหวาซีไม่อยากรับฟังคำพูดนี้ คำพูดนี้คือการใช้มีดปักลงในบาดแผลภายในใจเขา
“ฮึ ข้าไม่สนใจเรื่องของตระกูลเจ้าหรอก และข้าก็ไม่อยากเจอเจ้าอีก ต่อไปทางที่ดีพวกเราอย่าได้พบกัน เรื่องแต่งงานกับญาติสนิทที่ตระกูลของพวกเจ้ากระทำ ช่างน่าขยะแขยงจริงๆ” จินเฟยเหยาด่าทออีกประโยค ก็จากมาโดยไม่เหลียวหลัง
หวาซียืนอยู่บนกำแพงอย่างสงบนิ่ง มองนางเหาะออกจากการป้องกัน หายลับไปจากสายตา
ส่วนจินเฟยเหยาบินออกจากการป้องกันของคฤหาสน์กุ่ยเม่ยอย่างองอาจ แล้วเดินต่ออีกครู่หนึ่ง หลังจากแน่ใจว่ารอบด้านไม่มีคน นางก็นั่งพรมบินอย่างเจ็บปวด “ข้านี่โง่จริงๆ ยังจะเสแสร้งทำไม ทำไมไม่เอาถุงเฉียนคุนใบนั้น!”
“ด้านในบรรจุอะไรไว้กัน
