อเพียงหวาซีและจินเฟยเหยาอีกครั้ง
จินเฟยเหยามองพวกเขามาจากในคฤหาสน์กุ่ยเม่ยด้วยอารมณ์ตึงเครียด ตอนได้ยินว่าจะเอาศีรษะของตนเอง ยังครุ่นคิดว่าจะหลบหนีออกไปจากตรงไหนดี ทว่านางยังครุ่นคิดไม่เสร็จสิ้น คนผู้นี้ก็ถูกเด็กหญิงอายุห้าหกขวบปะเหลาะไป นี่เรียกว่าอะไร
“นี่มอบให้เจ้า เจ้ารับไว้แล้วรีบจากไปเถอะ” หวาซีจ้องมองทิศทางที่หวาหวั่นซีจากไปอยู่นาน จนกระทั่งพวกเขาหายลับไปบนยอดเขาจึงหันหน้ากลับมา หยิบถุงเฉียนคุนใบหนึ่งออกมาจากอกโยนให้จินเฟยเหยา
จินเฟยเหยารับถุงเฉียนคุนไว้ ไม่ได้เปิดออก กลับเอ่ยถาม “นี่หมายความว่าอย่างไร?”
“หมายความ? เจ้าชอบศิลาวิญญาณและสิ่งของมีค่าที่สุดมิใช่หรือ ในนี้คือรางวัลที่ข้าให้เจ้า” หวาซีมองนางอย่างสงบนิ่ง
“เป็นค่าเลี้ยงดูเนี่ยนซี?” จินเฟยเหยายกถุงเฉียนคุนขึ้นเอ่ยถาม
หวาซีพยักหน้ารับ “ถือว่าใช่ ข้าเองก็มีส่วนผิดต่อเจ้า ให้เจ้าดูแลคนโง่งมมานานหลายปี ด้านในมีศิลาวิญญาณและวัตถุดิบบางอย่าง ข้าคิดว่าสามารถชดเชยเจ้าได้”
“แล้วเนี่ยนซีล่ะ? เจ้าจะชดเชยนางอย่างไร?” จินเฟยเหยาเหล่มองแล้วเอ่ยถาม
“ข้าบอกแล้วว่านางเป็นแค่ของชั้นต่ำ เจ้าอย่าเอ่ยถึงเรื่องนี้อีกเลย!” หวาซีเดือดดาล ขึ้นเสียงใส่จินเฟยเหยาอย่างไม่พอใจ
จินเฟยเหยาโยนถุงเฉียนคุนคืนไป จากนั้นเอ่ยอย่างเย็นชา “ห้ามเจ้าว่านางเป็นของชั้นต่ำต่อหน้าข้า เจ้าสร้างนางขึ้นมา จากนั้นโยนให้คนอื่น ไม่มีสิทธิ์จะพูดแบบนี้ ข้ารักสมบัติ แต่
