กออกมา เกือบจะร่วงลงไปทับคนที่อยู่ข้างล่าง ท่านพ่อคิดจะไปช่วยคนด้านล่าง เนื่องจากเกรงว่าวางข้าไว้บนกำแพงคนเดียวจะไม่ปลอดภัย ยามกะทันหันจึงไม่ได้ลงมือ ท่านปู่ ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า ท่านปู่ลงโทษหวั่นซีเถอะ”
“ปู่จะโทษหวั่นซีได้อย่างไร พ่อเจ้าทำถูกต้องแล้ว วางใจเถอะข้าจะไม่ลงโทษเขา” ท่านพ่อของหวาซียิ้มพลางเอ่ย ยื่นมือไปเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของหวั่นซี
สีหน้าของสตรีขั้นกำเนิดใหม่อึมครึมราวกับไปจัดการงานศพ หวาหวั่นซียังยิ้มให้นาง ยิ่งทำให้นางมีโทสะแทบตาย
“พวกเจ้าไปเอาตัวเสี่ยวจือกลับมา คิดไม่ถึงว่าจะกล้าใช้มุกไฉ่กวงเหนือเมือง กลับมาก็ลงโทษขังนางไว้ในถ้ำ อย่างน้อยสิบปีห้ามออกมา! หวาซี เรื่องนี้ต่อให้สหายของเจ้าคลี่คลายสถานการณ์จึงไม่ทำให้มุกไฉ่กวงบดขยี้ลงไป ข้าจะไม่เอาเรื่องที่นางมาก่อเรื่องที่คฤหาสน์กุ่ยเม่ย ฉวยโอกาสที่ข้ายังไม่เปลี่ยนใจ ให้นางไปจากคฤหาสน์กุ่ยเม่ยทันที”
จากนั้นท่านพ่อของหวาซีก็อุ้มหวาหวั่นซีแล้วเอ่ยว่า “เอาหวั่นซีไว้ที่ข้าก่อนสักหลายวัน ถึงเวลาข้าจะให้คนส่งกลับไป”
จากนั้นเขาก็เรียกสตรีที่มีสีหน้าอยากจะกินคนข้างกาย ทิ้งเรื่องที่นี่ ขี่สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณกลับยอดเขาคฤหาสน์กุ่ยเม่ย
สีหน้าของหวาซีไม่น่าดูอย่างยิ่ง ทว่าก็ได้แต่เบิกตามองดูหวั่นซีถูกท่านพ่อพาไป ส่วนคนรอบด้านราวกับรู้อะไรบางอย่าง ทั้งหมดรีบขี่สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณมุ่งไปยังตำแหน่งที่หวาเสี่ยวจือลอยไป ข้างกำแพงเหลื
