ยนจิน ข้าเห็นนางเป็นขยะเมื่อใด ก่อนที่ข้ายังไม่รู้ว่าการรับรู้ของนางมีปัญหา ข้าไม่เคยคิดเช่นนี้ อีกอย่างตอนนี้นางก็ยืนอยู่ข้างๆ ข้า ตอนนี้นางสามารถฝึกบำเพ็ญได้และสามารถมีชีวิตอยู่ได้ตลอดกาล ยังมีอะไรไม่ดี” หวาซีตบศีรษะเนี่ยนซีน้อยเบาๆ ส่วนเนี่ยนซีน้อยแนบติดกับขาของเขาครู่หนึ่งก็ใช้สายตาสงสัยมองจินเฟยเหยา
จินเฟยเหยาจ้องมองเนี่ยนซีน้อยด้วยสีหน้าเย็นชา จากนั้นหัวเราะเสียงเยียบเย็น “ต่อให้พวกนางเกิดจากที่เดียวกัน แต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน คืนชีพคนผู้หนึ่งโดยสมบูรณ์เป็นเพียงความเพ้อฝันของเจ้า เจ้าเพียงแค่สร้างตัวประหลาดตัวหนึ่งออกมาเท่านั้น เนี่ยนซีใช่ คนที่อยู่ข้างกายเจ้าก็ใช่ ดูภายนอกแล้วเจ้ารักท่านแม่ของเจ้าปานนี้ ดังนั้นจึงใช้ทุกวิถีทางมาคืนชีพนาง”
เห็นใบหน้าของหวาซีเริ่มเปลี่ยนเป็นไม่พอใจ จินเฟยเหยาชะงักไปแล้วเอ่ย “เจ้าเป็นแค่เด็กน้อยที่ขาดแม่ไม่ได้และยังไม่หย่านมคนหนึ่งเท่านั้น”
“จินเฟยเหยา!” หวาซีอับอายจนกลายเป็นโทสะ คำรามอย่างเดือดดาล ปลดปล่อยพลังกดดันออกมาใส่นางอย่างมืดฟ้ามัวดินในพริบตา
จินเฟยเหยารีบล่าถอยอย่างว่องไว โยนม่านแสงอันหนึ่งออกมาสกัดพลังกดดันขั้นหลอมรวมที่พุ่งมาหา พลังกดดันถูกลดทอนกว่าครึ่ง นางเชิดหน้าขึ้นเอ่ยว่า “ทำไม ข้าพูดแทงใจดำหรือ?”
ในยามนี้เอง เสียงสตรีก็ลอยมา สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณตัวหนึ่งกระโดดขึ้นบนกำแพง มีสาวน้อยที่นั่งบนหลังมันตวาดใส่จินเฟยเหยา “พี่สิบสาม คนผู
