สงสิบสี เปล่งแสงสดใสออกมารอบด้าน งดงามอย่างยิ่ง
พอจินเฟยเหยาเห็นมุกขนาดใหญ่เม็ดนี้ ก็หัวเราะทันที “เจ้าจะเชิดสิงโตหรือ? เช่นนั้นเจ้ายังขาดหัวแป๊ะยิ้มนะ”
“ข้าจะบดขยี้เจ้าให้เป็นผุยผง!” หวาเสี่ยวจือคำรามอย่างเดือดดาล โยนมุกในมือขึ้นกลางอากาศ พริบตาก็ขยายใหญ่ กว้างถึงห้าหกจั้งกว่าเต็มๆ
มุกกดดันมาทางจินเฟยเหยาอย่างหนักหน่วง ส่วนใต้ร่างนางคือเมืองของคฤหาสน์กุ่ยเม่ย คนธรรมดาในเมืองมองมุกขนาดยักษ์เม็ดนี้อย่างหวาดกลัว ถ้ากระแทกลงมา มิบ้านพังทลายคนตกตายหรือ พวกเขาอาศัยอยู่ที่นี่มาหลายรุ่นแล้ว ทั้งหมดเป็นคนที่ไม่มีพลังวิญญาณสายอนุภรรยาของคฤหาสน์กุ่ยเม่ย ถือว่าเป็นคนของคฤหาสน์กุ่ยเม่ยเช่นเดียวกัน ไม่เคยเห็นฉากเช่นนี้มาก่อนและไม่เข้าใจอยู่บ้าง หรือว่าจะชำระล้างสายโลหิตอีกครั้ง แต่พวกเราก็ส่งสตรีออกไปอุ้มบุญกลับมา ทำให้คนไม่ค่อยโง่งมขนาดนั้นแล้ว เหตุใดยังต้องสังหารอีก
“น้องจือ! รีบเก็บมุกไฉ่กวง ด้านล่างทั้งหมดเป็นคนธรรมดา!” พอหวาซีเห็นก็ตะโกนเสียงดังทันที
ถ้าทำลายเมืองด้านล่าง พวกเขาสองคนต้องถูกลงโทษอย่างหนัก อีกทั้งคนด้านล่างก็เป็นคนของคฤหาสน์กุ่ยเม่ย ว่าไปแล้วก็เป็นญาติกัน
มุกไฉ่กวงบดบังแสงอาทิตย์ เงาดำขนาดยักษ์ปกคลุมเหนือศีรษะจินเฟยเหยา นางเงยหน้าขึ้นมองมุกไฉ่กวง แล้วมองคนในเมืองด้านล่าง จากนั้นเบ้ปากเอ่ยว่า “ถ้าทับคนตายมากมายปานนี้ เกรงว่าพวกขั้นหลอมรวมขั้นกำเนิดใหม่ในคฤหาสน์กุ่ยเม่ยคงไม่ให
