้ข้าจากไป”
“หวาเสี่ยวจือ! คิดไม่ถึงว่าเพื่อความเห็นแก่ตัวของเจ้า เจ้าจะสละชีวิตคนธรรมดาของตระกูลตนเองมาต่อกรกับข้า หัวใจของเจ้าถูกสุนัขกินไปแล้วหรือ เหตุใดจึงมีคนเช่นเจ้าได้!” ในเสียงตะโกนของจินเฟยเหยาแฝงพลังวิญญาณ เสียงดังสะท้อนถึงชั้นเมฆ สั่นสะเทือนสองหูของคนธรรมดาในเมืองจนรู้สึกชา
ในยามนี้เอง มุกไฉ่กวงก็ส่งเสียงดังวิ้งๆ กระแทกลงมาใส่นาง
ส่วนจินเฟยเหยากระโดดขึ้นทงเทียนหรูอี้ในพริบตา ตวาดลั่น ทงเทียนหรูอี้สองชิ้นหลอมรวมเป็นร่างเดียว กลายเป็นกระบองยาวสิบกว่าจั้งหนึ่งท่อน พลังวิญญาณของนางไหลออกไปราวกับสูบน้ำ จากนั้นกระบองก็ตวัดอย่างแรง มุกไฉ่กวงถูกนางฟาดออกไปในหนึ่งกระบอง
มุกลอยออกไปในแนวขวาง ผ่านทุ่งนาไปกระแทกบนยอดเขาที่อยู่ห่างไกลอย่างหนักหน่วง พริบตาขุนเขาปฐพีสะเทือนเลื่อนลั่น ฝุ่นธุลีฟุ้งตลบ แต่เนื่องจากแรงสะท้อนกลับแกร่งกร้าว ในปากจึงเค็มคาว มีโลหิตสดพลุ่งขึ้นมา แต่นางสะกดกลั้นไว้และฝืนกลืนกลับลงไป ไม่ได้พ่นออกมา
“เจ้าถึงกับฟาดมุกไฉ่กวงของข้าลอยไป!” หวาเสี่ยวจือหลุดเสียงร้องอุทานอย่างตกตะลึง
มุกนี้เป็นของวิเศษแก่นชีวิตที่นางหลอมสร้างขึ้นใหม่อีกครั้งหลังเจี๋ยตัน ถึงพลังการบำเพ็ญเพียรของตนเองจะลดลงเป็นขั้นสร้างฐานช่วงปลาย ใช้อานุภาพทั้งหมดของมุกไฉ่กวงออกมาไม่ได้ แต่ก็ให้คนขั้นสร้างฐานช่วงกลางใช้กระบองตีลอยไปแบบนี้ไม่ได้
“เจ้าก็ลอยไปด้วยเถอะ” จินเฟยเหยากลืนโลหิตในปาก ด่าทออย่างดุร
