เล็กๆ ไม่ไกลนัก มีกำแพงล้อมรอบสูงห้าหกจั้งกั้นไว้ มีประตูเรือนสูงใหญ่สีแดงชาดตั้งตระหง่านอยู่บนกำแพง ด้านหลังกำแพงเป็นบ้านอันงดงามและซับซ้อนอยู่ท่ามกลางดอกไม้และต้นไม้ เห็นบันไดศิลานำไปสู่ยอดเขาได้รางๆ
บนยอดเขาราวกับถูกตัดทิ้ง ปรากฏแท่นราบขนาดยักษ์ เหนือแท่นราบมียอดเขาเดิมของยอดเขานี้ลอยอยู่ ดอกไม้เบ่งบานและต้นไม้เขียวขจีบนยอดเขา เห็นเพียงชายคาโผล่ออกมามุมหนึ่งในพุ่มพฤกษ์
จินเฟยเหยาเคยเห็นเกาะลอยได้กลางอากาศ ทว่ากำแพงล้อมสูงห้าหกจั้ง ทำให้จินเฟยเหยารู้สึกตกตะลึงไม่หาย นี่คือป้องกันใคร ถ้าเป็นผู้บำเพ็ญเซียน บินเข้าไปก็พอ คนธรรมดายิ่งไม่จำเป็น รู้ว่าผู้บำเพ็ญเซียนอย่างเจ้าอาศัยอยู่ ใครจะกล้าไป
แต่ไม่รู้ว่านี่ใช่คฤหาสน์กุ่ยเม่ยหรือไม่ จินเฟยเหยาจึงบินไปสอบถามชายชราที่กำลังทำนาอยู่ “ท่านลุง ขอถามหน่อย ที่นี่คือที่ใด?”
ชายชราเห็นผู้บำเพ็ญเซียน รีบเอ่ยอย่างมีมารยาท “คารวะท่านเซียน นี่คือโลกของคฤหาสน์กุ่ยเม่ย พวกเราเป็นคนธรรมดาที่อยู่ภายใต้คฤหาสน์”
“เป็นคฤหาสน์กุ่ยเม่ยจริงๆ ข้าอยากเข้าคฤหาสน์กุ่ยเม่ย ไม่ทราบจะเข้าไปอย่างไร?” จินเฟยเหยาได้ฟังก็รู้สึกยินดี เป็นคฤหาสน์กุ่ยเม่ยจริงๆ ด้วย
“ท่านเซียนเพียงไปตรงประตูใหญ่สีแดงชาด ย่อมจะมีคนมารับรองท่านเซียนเอง” ชายชราเอ่ยตอบ
“ขอบคุณมาก” จินเฟยเหยาเอ่ยขอบคุณ จินเฟยเหยานั่งพรมบินเหาะไปตรงประตูใหญ่ ด้านล่างมีคนธรรมดาจำนวนไม่น้อย ในตลาดคึกคักอย่างยิ่ง
