ข้าไม่รู้จัก” หวาซีเอ่ยอย่างสงสัย
“เจ้า!” จินเฟยเหยาเพิ่งคิดจะด่าเขา คิดไม่ถึงว่าเขาจะเปลี่ยนท่าทีไม่ยอมรับ นางพลันนึกขึ้นได้ เนี่ยนซีเป็นชื่อที่ตนเองตั้งให้ภายหลัง หวาซีจึงไม่รู้จัก
ดังนั้นนางจึงเก็บโทสะของตนเองและเรียบเรียงความคิดใหม่ เพิ่งคิดจะเอ่ยปาก ก็เห็นด้านหลังหวาซีมีเด็กหญิงอายุห้าหกขวบคนหนึ่งปรากฏขึ้น
“ท่านพ่อ พี่สาวคนนี้คือใคร?”
“เจ้า! เจ้าคือเนี่ยนซี? ไม่ถูกสิ คือเนี่ยนซีตอนเด็ก!” จินเฟยเหยาอ้าปากค้างมองเด็กหญิงผู้งดงามที่ยืนอยู่ข้างหวาซีและฉุดดึงชายเสื้อของเขา พลางโผล่ศีรษะเล็กๆ ออกมาดูนาง
“อ้อ ที่แท้เจ้าตั้งชื่อให้นางว่าเนี่ยนซี คิดๆ ดูก็ห้าสิบปีแล้ว ต้องรบกวนเจ้าจริงๆ” หวาซีเข้าใจทันที ยิ้มและเอ่ยอย่างมีความสุข
จินเฟยเหยาจ้องมองเด็กหญิงที่เหมือนเนี่ยนซีอย่างไรอย่างนั้นแน่วนิ่ง ไม่ปัญญาอ่อน ฉลาดเฉลียว อีกทั้งในอ้อมกอดของเด็กหญิงยังอุ้มสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณสีดำตัวหนึ่ง นั่นเป็นสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณตัวเล็ก มีขนาดเพียงลูกแมว ทว่าก็ลบล้างความจริงที่มันเป็นสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณไปไม่ได้
“เจ้าอธิบายข้ามาให้ชัดเจน เด็กหญิงคนนี้กับเด็กหญิงที่เจ้ามอบให้ข้ามีความสัมพันธ์อะไรกัน!” จินเฟยเหยาเดือดดาล เหินร่างขึ้นกำแพง ไม่สนใจว่าเขาเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมหรือไม่ ชี้หน้าหวาซีพลางคำรามลั่น
หวาซีลูบศีรษะของเด็กหญิงด้วยสีหน้ารักใคร่ จากนั้นเอ่ยว่า “นี่คือท่านแม่ของข้า ข้าใช้สัตว
