งปานนี้แล้ว ไม่มีใครยินดีไปรนหาที่ตาย ถ้าไม่ไปก็บอกว่าไม่มีคุณธรรม รักตัวกลัวตาย ถ้าไป ตนเองมีชีวิตอยู่มาพันปีก็เพื่อเป็นของว่างให้จอมมารหรือ? ภายใต้สถานการณ์ที่ละเอียดอ่อน เยวี่ยปู้ชิงรู้จักแต่กลับไม่มีภาพเหมือน จึงมาเจอจินเฟยเหยาที่นี่โดยไม่รู้อะไรสักนิด
เยวี่ยปู้ชิงพกพาความสงสัยในใจ โอบกอดความหวังสุดท้าย กัดฟันเอ่ยถามว่า “เจ้าเป็นคนปล่อยตัวคนเผ่ามารไปใช่หรือไม่!”
“เอ๋! เจ้ารู้ได้อย่างไร เจ้าพูดแบบนี้ กำลังบีบให้ข้าฆ่าคนปิดปากมิใช่หรือ?” ทุกคนถูกฟองแสงนรกปกคลุมไว้ ไม่กลัวว่าพวกเขาจะหนีไปได้ จินเฟยเหยาหัวเราะขึ้นมา
นางเป็นคนทำจริงๆ คนผู้นี้อาจจะรู้ตำแหน่งคฤหาสน์อีกแห่งของจอมมาร ถ้าจับนางได้ ใช้เวทค้นการรับรู้ตรวจสอบตำแหน่งของคฤหาสน์อีกแห่ง จากนั้นข้าจะได้ทรัพย์สมบัติในนั้นไปคนเดียว …แบบนั้นข้าก็สามารถออกจากสำนักลิ่วเหอที่เหมือนกับขายศิลปะการแสดงนี้ได้แล้ว
เยวี่ยปู้ชิงสองตาแดงก่ำ ความละโมบกลายเป็นความกล้า ทำให้ความมุ่งมั่นในการต่อสู้ของเขาลุกไหม้
“เทพธิดาโปรยดอกไม้!” เขาพลันตวาดลั่น นิ้วมือดีดผีผาหยกทะเลอย่างรวดเร็ว เสียงผีผาอันไพเราะที่เต็มไปด้วยไอสังหารพุ่งเข้าใส่จินเฟยเหยา
จินเฟยเหยาปวดศีรษะแทบระเบิดราวกับมีเข็มนับหมื่นทิ่มแทงเข้าในสมอง สมองปั่นป่วน อดกุมศีรษะถอยไปหลายก้าวไม่ได้
“คุณชายรอง!”
“อ๊า!”
ผู้ติดตามขั้นสร้างฐานสี่คนที่เยวี่ยปู้ชิงพามา ร้องโหยหวน กุมศีรษะเกลือกกลิ้งบนพื้
