น โลหิตไหลออกเจ็ดทวาร ร่ำร้องราวกับภูตผีคร่ำครวญ ตะกายหลายครั้งก็ตายหมด
“อำมหิตจริงๆ คนของตนเองก็สังหาร!” จินเฟยเหยาปิดหูพลางเอ่ย นางไม่ได้ขยับ คนเหล่านี้หลังได้ฟังเสียงผีผาของคุณชายตนเองครึ่งเพลงก็ขาดใจตาย
เยวี่ยปู้ชิงไม่ได้คิดจะฆ่าคนปิดปากจึงสังหารผู้ติดตามตนเองทั้งสี่ เพิ่มมาคนหนึ่งก็ได้คนช่วยอีกแรง แต่เนื่องจากพลังทำลายล้างของเพลงนางฟ้าโปรยดอกไม้มีอานุภาพมากล้วนๆ โจมตีขึ้นมาก็เสมอภาค ไม่สนว่ามิตรหรือศัตรู โจมตีเข้าใส่ทุกคน
อานุภาพการโจมตีของเพลงอื่นๆ ไม่มากเท่านี้ เขาเกรงว่าหากจับจินเฟยเหยาไม่ได้ในกระบวนท่าเดียว จะทำให้ตนเองต้องเสียชีวิต แต่คิดไม่ถึงว่าจินเฟยเหยายังยืนอยู่ได้ ผู้ติดตามทั้งสี่คนของตนเองกลับล้มลงก่อน
“อ๊า!” เขาคำรามลั่น ถ่ายเทพลังวิญญาณลงไปในผีผาหยกทะเลอย่างไม่คิดชีวิต พยายามดีดเพลงนางฟ้าโปรยดอกไม้ คิดจะสังหารจินเฟยเหยาให้ตาย
จินเฟยเหยาอุดหู พ่นเลือดกำเดาตะโกนลั่น “พั่งจื่อ!”
สิ้นเสียง พั่งจื่อก็กระโดดออกมา พองแก้มแล้วร้องขึ้น เสียงกบร้องแผ่ขยายออกไปบนเกาะ
“ท่านพี่ เหตุใดเสียงกบร้องจึงดังเอะอะเช่นนี้?” เกาะเหอจวงที่อยู่ใกล้เกาะเสี่ยวสือที่สุด มีตระกูลผู้บำเพ็ญเซียนเล็กๆ อยู่อาศัยหนึ่งร้อยกว่าคน คนในตระกูลกำลังหลับสนิทก็ถูกเสียงร้องของพั่งจื่อปลุกให้ตื่น สตรีแต่งงานแล้วคนหนึ่งลุกขึ้นนั่งอย่างไม่เข้าใจ ผลักบุรุษทางด้านข้าง
ภายใต้การบ่นพึมพำของภรรยา บุรุษบนเตียงพลิก
