บและเสียงผีผาของเยวี่ยปู้ชิงที่ส่งออกมาเสมอกัน
เพียงแต่สภาพจินเฟยเหยาที่ติดอยู่ตรงกลางกลับไม่ได้ดีขึ้นเลยสักนิด เสียงผีผาถูกสะกดข่มแล้ว แต่ตอนนี้ตนเองต้องรับการโจมตีจากพั่งจื่อและเยวี่ยปู้ชิงในเวลาเดียวกัน ทนไม่ไหวแล้วจริงๆ
เยวี่ยปู้ชิงใช้เสียงผีผาโจมตี เรี่องนี้ทำให้นางคาดไม่ถึง ตอนนี้นางแค้นการโจมตีที่ไม่แตกต่างกันแบบนี้แทบตาย ภายในเวลาไม่ถึงห้าอึดใจ ก็ทำให้จินเฟยเหยารู้สึกเจ็บปวดจนทนไม่ไหว
“ลุกไหม้! ข้าจะเผาพวกดีดพิณอย่างพวกเจ้าให้ตาย!” ศีรษะของจินเฟยเหยาเจ็บปวดไม่หยุด ทำให้นางคำรามลั่นเพลิงโทสะสูงเสียดฟ้า
เยวี่ยปู้ชิงเห็นฉากนี้ รีบตะโกนอย่างลนลาน “เจ้าฆ่าข้าไม่ได้ บนร่างข้ามีตราประทับเป็นตาย…” เขายังเอ่ยไม่จบ ไฟนรกสีฟ้าดำก็ปะทุออกมาเยวี่ยปู้ชิงร้องโหยหวนคลอเสียงผีผา หายไปพร้อมกันในฟองแสงนรก
“ตราประทับเป็นตาย ตราประทับเป็นตายอีกแล้ว ตอนข้าอยู่ในตระกูล เหตุใดจึงไม่มีใครทำตราประทับให้ข้าบ้าง เผาพวกเจ้าตายแล้วอย่างไร น่ารำคาญแทบตาย เกลียดการสังหารบุตรหลานตระกูลเศรษฐีเหล่านี้ที่สุด ไม่มีอะไรก็ทำตราประทับไว้บนหลังพวกเขา ผู้อาวุโสของพวกเขาทำเหมือนรู้ล่วงหน้า ว่าเจ้าพวกนี้เวลาอยู่ข้างนอกไม่มีความสามารถทั้งยังทำเรื่องชั่วช้า จะถูกคนฟาดตาย ดังนั้นจึงทำยันต์คุ้มกายไว้ล่วงหน้า!” จินเฟยเหยาเก็บฟองแสงนรกและไฟนรกพลางบ่นว่าอย่างไม่พอใจ
พั่งจื่อหยุดร้องเสียงกบ มองนางอยู่ทางด้านข้าง
“มีอะไรน่าด
