นักลิ่วเหอ นี่คือกลับบ้านมาทำงาน อาจารย์ของเขาจะฉลองวันเกิดครบรอบสี่ร้อยปี เขาจึงกลับมาคิดจะหาของขวัญวันเกิดดีๆ สักชิ้น ข่าวเนี่ยนซีกลับมายังเกาะเสี่ยวสืออีกครั้ง เขารู้นานแล้ว เพียงแต่หาเวลาว่างไม่ได้ แต่เขาก็ส่งองครักษ์ไปเฝ้าไว้
ก่อนหน้านี้ใช้เวลาอยู่บนเกาะเสี่ยวสือทั้งวัน เพียงแค่ส่งผู้รับใช้ไปหาของขวัญ แต่ยังหาสิ่งของที่เหมาะสมไม่ได้มาตลอด คิดว่าอีกหนึ่งปีก็ต้องกลับสำนัก ยังไม่มีของขวัญ เยวี่ยปู้ชิงก็ร้อนใจ พาคนแล่นไปตามร้านและงานประมูลทั้งวัน คิดจะหาสิ่งของที่น่าเลื่อมใสสักชิ้น
น่าเสียดายทุกอย่างที่เขาหมายตาล้วนเป็นสิ่งของที่ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสูงชื่นชอบ คนอื่นย่อมหมายตาด้วยเป็นธรรมดา แย่งชิงมาจากผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมเหล่านั้นไม่ได้เลย สิ่งที่เขาซื้อไหวก็ย่ำแย่เกินกว่าจะมอบให้อาจารย์ เรื่องนี้ทำให้เขาเป็นทุกข์
สุดท้ายก็หาพืชวิญญาณอายุแปดร้อยปีได้สองต้น ถือว่าเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เขาได้มา รอจนเขาจัดการธุระแต่ละอย่างเสร็จสิ้น ตอนปรากฏตัวขึ้นที่เกาะเสี่ยวสือก็เป็นเวลาอีกหนึ่งปีให้หลัง จินเฟยเหยารออยู่ข้างทะเลสาบนานจนอยากจะกินคนแล้ว
เยวี่ยปู้ชิงมาพร้อมแผนการ พรุ่งนี้เป็นวันกลับสำนัก เขาคิดจะฉวยโอกาสบุกเกาะเสี่ยวสือคืนนี้ พาคนงามไปสำนักลิ่วเหอด้วย
ข่าวที่คนของเขาส่งกลับไปบอกว่าหนึ่งปีมานี้ไม่เห็นจินเฟยเหยาปรากฏตัว อีกทั้งมองดูอยู่ไกลๆ เห็นห้องฝึกบำเพ็ญในตึกหลิงหลงบนเกาะเสี่ยวสื
