ปู้ชิงได้สติขึ้นมา ตะโกนเสียงดัง “แย่แล้ว ติดกับดัก!”
“คุณชายรองไม่ต้องลนลาน เป็นไปได้ว่าการป้องกันอาจจะขับเคลื่อนเอง พวกเราแค่เปิดการป้องกันอีกครั้งก็พอ” องครักษ์คนหนึ่งรีบเอ่ย
เยวี่ยปู้ชิงมองเขาอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง อย่างไรเสียเขาก็เข้าสำนัก ปกติถูกบังคับให้ทำภารกิจ ยังมีความรู้สึกถึงอันตรายอยู่
“คุณชายรอง ท่านดูบนเกาะไม่มีใครปรากฏตัวขึ้น น่าจะเป็นการป้องกันขับเคลื่อนเอง เขาพูดได้ถูกต้อง พวกเรารีบไปพาตัวคนงามไปจึงเป็นเรื่องสำคัญ” เสียงหนึ่งดังขึ้นในเวลาเดียวกัน
เยวี่ยปู้ชิงก็คิดเช่นนี้จึงรีบสาวเท้าไป พลันพบว่า เสียงนี้เป็นเสียงสตรี ไม่ใช่องครักษ์ที่เขาพามาพูด เขาหยิบผีผาหยกทะเลอันหนึ่งออกมา คำรามอย่างมีโทสะ “ใครกัน ทำตัวลึกลับ ออกมานะ”
“บุรุษตัวโตๆ อย่างเจ้า คิดไม่ถึงว่าจะใช้ของวิเศษผีผาเป็นอาวุธเวท ไม่อยากจะเชื่อเลย” มองผีผาหยกทะเลที่สร้างอย่างงดงามประณีตอุ่นชื้นประดุจหยกชิ้นนั้น จินเฟยเหยารู้สึกประหลาดใจยิ่ง นี่เป็นสิ่งของที่สตรีใช้นะ
เยวี่ยปู้ชิงอยากพูดก็พูดไม่ได้ เขาคงอธิบายไม่ได้ว่าศิษย์พี่ศิษย์น้องของตนเองล้วนใช้เครื่องดนตรีเป็นอาวุธ แม้แต่อาจารย์ของตนเองก็ดีดเจิง[2]
“พูดจาเหลวไหล เจ้าคือจินเฟยเหยาสินะ” เยวี่ยปู้ชิงใช้สองมือดีดผีผาอย่างรวดเร็ว เสียงผีผาดังมา เสียงไพเราะราวกับสายธารเล็กๆ
ทว่าเสียงอันน่าประทับใจนี้ทำให้การรับรู้ของจินเฟยเหยาเจ็บปวด ยันต์ซ่อนกายหมดฤทธิ์
