ในพริบตา ร่างของนางปรากฏขึ้น
“เป็นเจ้าจริงๆ ด้วย ดวงแข็งนัก คิดไม่ถึงว่าจะหนีรอดจากการล้อมสังหารของผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานสี่คนได้ เจ้าจงใจวางกับดักเพื่อล่อข้ามาหรือ?” เยวี่ยปู้ชิงใช้มือกุมผีผา จ้องมองจินเฟยเหยาอย่างดุร้าย
จินเฟยเหยาสงบการรับรู้แล้วเอ่ย “เจ้าจงใจคิดจะสังหารข้าก่อน อย่าคิดว่าตนเองเป็นวิญญูชนมีคุณธรรม อยู่เมืองเดียวกัน เหตุใดความเป็นคนระหว่างตระกูลถึงแตกต่างกันมากนัก เจ้าไม่เลียนเยี่ยงคุณชายใหญ่ตระกูลพาน ผู้อื่นอ่อนโยนใจกว้าง เพียงแค่มีความสัมพันธ์กับสตรีแต่ไม่ฆ่าสตรี เจ้ายังห่างไกลจากเขามากจริงๆ”
“ถุย อย่าเอ่ยถึงเจ้าสวะพานจั๋วเยวี่ยให้ข้าได้ยิน ไม่ต้องพูดมาก มอบสตรีผู้นั้นออกมา จากนั้นทำลายพลังการบำเพ็ญเพียรของตนเอง ข้าอาจจะละเว้นชีวิตเจ้า” เยวี่ยปู้ชิงเอ่ยเสียงดัง ส่วนลูกน้องของเขาก็พุ่งเข้ามาล้อมจินเฟยเหยาเอาไว้
จินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้นมอง ยื่นมือออกมาชี้พลางเอ่ย “พวกเจ้ายืนอยู่ใกล้ขนาดนี้คือมารนหาที่ตาย”
“ความตายกรายถึงศีรษะยังปากแข็ง ลุย” เยวี่ยปู้ชิงดีดผีผาในมือ เสียงผีผาดังมาเป็นช่วงๆ ครั้งนี้เสียงผีผาทั้งเร็วไวและเร่งร้อน พุ่งเข้าสู่การรับรู้โดยตรง
จินเฟยเหยาจะยอมให้เขาทำลายการรับรู้ได้อย่างไร จึงรีบพุ่งเข้าหาเขา จากนั้นตวาดลั่น “ขึ้น!” ฟองแสงนรกจำนวนนับไม่ถ้วนลอยขึ้นมาจากในพุ่มไม้บนพื้น พริบตาก็รวมตัวกันเป็นฟองขนาดใหญ่ปกคลุมพวกเขาทั้งหมดเอาไว้
องครักษ์ของเยว
