้องยาวนาน พุ่งหัวปักเข้าไปในฝูงปิศาจโลหิต
“ว้าว นี่คือขอตายวันเดียวปีเดียวกัน มีน้ำใจต่อพี่น้องจริงๆ” จินเฟยเหยามองพวกเขาจมอยู่ท่ามกลางปิศาจโลหิต ก็ทอดถอนใจชื่นชม จากนั้นก็โถมเข้าเข่นฆ่าปิศาจโลหิตบนเส้นทาง
พยายามรุดไปข้างหน้าบนทุ่งหญ้า ในที่สุดจินเฟยเหยาก็เหยียบบันไดศิลาของภูเขาเห็ด เงยหน้าขึ้นมองปิศาจโลหิตที่อุดทางบนบันได จินเฟยเหยาก็ถอนหายใจยาว ส่ายศีรษะอย่างแรง คิดจะสลัดเสียงที่น่าชังออกจากสมอง จากนั้นตะโกนลั่นสะบัดทงเทียนหรูอี้โจมตีไปข้างหน้า
ปิศาจโลหิตถูกอัดร่วงลงจากบันไดเป็นทิวแถวราวกับกองฟืน ต่อกรบนบันไดง่ายกว่าด้านล่างภูเขามากนัก ปิศาจโลหิตด้านล่างภูเขาถูกอัดจนเป็นชิ้นๆ ไม่นานก็รวมตัวเป็นปิศาจโลหิตขึ้นใหม่ พุ่งเข้ามาระลอกแล้วระลอกเล่า ฆ่าไม่หมดเสียที ทว่าบนบันได ขอเพียงอัดพวกมันร่วงลงไป คิดจะปีนขึ้นมาใหม่ก็ได้แต่ขึ้นมาตามบันไดศิลา
จินเฟยเหยาให้ทงเทียนหรูอี้อันหนึ่งกลายเป็นไม้กระดานกว้างสองจั้งสูงสามจั้งกว่า ขัดขวางบนบันไดศิลาที่ขึ้นสู่ภูเขาเห็ดทั้งหมดไว้ ปิศาจโลหิตกระโดดได้สูงเพียงหนึ่งจั้งกว่า ทั้งยังบินไม่ได้ ทั้งหมดจึงได้แต่กองอยู่ด้านหลังทงเทียนหรูอี้
ปิศาจโลหิตบนบันไดศิลาด้านหลังยิ่งมายิ่งมากขึ้นตามจินเฟยเหยาที่ค่อยๆ เบิกทางไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ปิศาจโลหิตพยายามผลักทงเทียนหรูอี้บนบันไดศิลาที่ไม่กว้างนัก คิดจะพุ่งเข้ามา
เพื่อขัดขวางปิศาจโลหิตที่พุ่งมาข้างหน้า พั่งจื่อไม่เ
