ของเหลวที่ไม่ทราบชัดเหล่านั้นกลับยิ่งเพิ่มมากขึ้นทุกที เห็นการเปลี่ยนแปลงได้น้อยมาก บางครั้งฟองแสงนรกก็ส่งเสียงดังชี่ๆ ของเหลวสีเหลืองเหล่านั้นราวกับกำลังกัดกร่อนฟองแสงนรก
จินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้นจ้องมองของเหลวสีเหลืองด้านนอก ปากเอ่ยไม่หยุด “เร็วหน่อย เร็วหน่อย ข้าไม่อยากกลายเป็นอาหาร”
“ติ๋ง” น้ำจากหยดกลายเป็นโปรยปรายลงมาจากด้านบนฟองแสงนรก ตกลงเบื้องหน้าเท้าของนาง บางหยดกระเด็นมาโดนกระโปรงของนาง เสียงดังชี่ มีควันสีเขียวลอยขึ้นมา
“มารดามันเถอะ นี่จะเอาชีวิตกันจริงๆ” จินเฟยเหยากระโดด ไม่สนใจว่าผลึกน้ำแข็งยังผนึกตัวไม่หมด คนก็พาฟองแสงนรกไปแนบบนปากของสัตว์ปิศาจที่ภายนอกแช่แข็งจนกลายเป็นผลึกน้ำแข็ง นางชูกำปั้น ต่อยไปบนผลึกน้ำแข็งอย่างไม่คิดชีวิต หมัดหนักๆ จำนวนมากต่อยลงบนผลึกน้ำแข็ง ตอนผลึกน้ำแข็งปริแตก เนื้อสัตว์ปิศาจที่ถูกแช่แข็งก็ติดมาด้วย ครู่หนึ่งใต้เท้าจินเฟยเหยาก็มีผลึกน้ำแข็งเพิ่มมากองหนึ่ง
กองผลึกน้ำแข็งยิ่งมากขึ้นทุกที ส่งผลต่อความเคลื่อนไหวของจินเฟยเหยา นางยกเท้าขึ้นเตะผลึกน้ำแข็งเหล่านั้นให้ออกไปจากฟองแสงนรกหลายครั้ง จัดการผลึกน้ำแข็งเหล่านี้เสร็จนางก็เริ่มทุบสัตว์ปิศาจทันที
ถ้ามิใช่สัตว์ปิศาจตัวนี้มีลิ้น จินเฟยเหยาคงเชื่อทันทีว่าสัตว์ปิศาจตัวนี้เป็นแค่กลไกที่สร้างขึ้นจากหิน ในผลึกน้ำแข็งที่ทุบออกมา สิ่งที่แช่แข็งอยู่ล้วนเป็นสิ่งที่ใกล้เคียงกับก้อนหิน ถูกทุบออกมาเป็นรูขนาดใหญ่
