ก็ไม่เห็นกระดูกและริ้วสีเลือดใดๆ เป็นการทุบกำแพงศิลาที่ทั้งหนาและแข็งแกร่งอย่างยิ่งโดยสมบูรณ์
ส่วนพั่งจื่ออยู่ด้านนอกก็เริ่มโจมตีสัตว์ปิศาจตัวนี้
จินเฟยเหยาถูกมันผลักเข้าไป ต้องฉวยโอกาสตอนที่ยังไม่ถูกย่อยและตนเองยังไม่ต้องเปลี่ยนอากาศรีบช่วยคนออกมา มันลองตวัดลิ้นที่แข็งแกร่งราวกับลูกธนูออกมาอย่างรวดเร็ว โจมตีสัตว์ปิศาจตัวนี้ในระยะไกลหลายครั้ง หนังที่เหมือนกำแพงหินของมันไม่มีบาดแผลเลยสักนิด มีแต่พืชน้ำและสาหร่ายถูกโจมตีร่วงลงมา สัตว์ปิศาจลืมตามองพั่งจื่ออย่างไร้จิตวิญญาณ จากนั้นมันหลับตาลงอย่างช้าๆ ราวกับตั้งอกตั้งใจย่อยจินเฟยเหยา
เรื่องนี้ทำให้พั่งจื่อร้อนใจแทบแย่ มันพุ่งเข้าไปราวกับคลุ้มคลั่ง ใช้ขาหน้าฟาดบนหัวสัตว์ปิศาจ ฟาดตบหลายสิบครั้งเสียงดังเพี๊ยะพะจนเปื้อนพืชน้ำและสาหร่ายสีเขียวไปทั้งมือ ทว่าสัตว์ปิศาจตัวนี้ไม่มีบาดแผลเลยสักนิด ถ้าไม่ทำก็ไม่ทำเลย ถ้าทำก็ต้องทำจนถึงที่สุด พั่งจื่อพ่นน้ำพิษในร่างออกมาทั้งหมด
น้ำพิษสีขาวน้ำนมก้อนใหญ่ลอยอยู่รอบกายมัน เพราะในน้ำไม่มีกระแสน้ำ ดังนั้นทั้งหมดจึงรวมตัวอยู่รอบพั่งจื่อ มันใช้มือป้ายน้ำพิษลงบนสัตว์ปิศาจ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะน้ำ หรือเป็นเพราะผิวหนังภายนอกของสัตว์ปิศาจตัวนี้ไม่เกรงกลัวน้ำพิษ พั่งจื่อทรมานอย่างเสียเปล่าอยู่นานก็ไม่ได้ผลเลยสักนิด
พั่งจื่อสิ้นหวัง จะทำอย่างไรดี นานถึงปานนี้แล้ว ในสมองของมันปรากฏภาพจินเฟยเหยาเหลือแต่กระดูก
ทันใดน
