“คนของโลกเซียวไท่พวกนี้มารวมกลุ่มกันได้อย่างไร? ไม่ได้เข้ามาด้วยวิธีส่งตัวทีละคนหรือ แปลกจริง อีกทั้งท่าทางเหมือนมีการเตรียมพร้อมมาก่อน ไม่ได้บังเอิญพบเนื่องจากค้นหาวงเวทส่งตัว ราวกับมาสังหารข้าโดยเฉพาะมากกว่า” จินเฟยเหยาหยิบกระเป๋าเก็บของขึ้นจากพื้น นางฝึกฝนฝีมือควบคุมไฟนรกให้ไม่เผากระเป๋าเก็บของได้ชำนาญแล้ว
น่าเสียดายมุกทลายเขตแดนเม็ดนั้น ถ้าไม่ถูกไฟนรกเผาเสียหายจินเฟยเหยาคิดจะหยิบกลับไปขัดถู ดูเหมือนสามารถทำลายภาพมายาได้ ถ้ามีอยู่ในมือสักเม็ด ไม่รู้ว่าหากพบภาพมายาในวงเวทจะสามารถทำลายได้ทันทีหรือไม่
อาวุธเวทแก่นชีวิตของคนทั้งหกหายไปกลางอากาศตามการตายของเจ้านาย สูญเสียภูเขาเห็ดไป จินเฟยเหยากลับได้กระเป๋ากองนี้มาแทน จินเฟยเหยาพบปัญหาข้อหนึ่ง ขอเพียงพลังการบำเพ็ญเพียรยิ่งสูง กระเป๋าเก็บของบนตัวก็ยิ่งมาก ทว่ากระเป๋าเก็บของไม่สามารถใส่ลงในกระเป๋าเก็บของเหมือนกันได้ บางครั้งหาเชือกเจ็ดแปดเส้นมัดกระเป๋าว่างไว้ด้วยกัน โชคดีที่นางมีอ่างมายาจิ่งเทียน สามารถโยนกระเป๋าเก็บของเข้าไปได้ ไม่เช่นนั้นคงกลายเป็นมนุษย์กระเป๋าเคลื่อนที่
พอของวิเศษแก่นชีวิตที่ส่งแสงประหลาดนานาชนิดหายไป ภายในทางเดินศิลาก็กลับมามืดมิดดังเดิม นางหยิบหินแสงราตรีออกมาก้อนหนึ่ง ทอดถอนใจว่าชีวิตคนเราช่างไม่เที่ยง ตนเองจะคบค้าสมาคมกับทางเดินศิลาเขาวงกตที่มืดมิดทั้งวันได้อย่างไร
เก็บสินสงครามบนพื้นเสร็จสิ้น จินเฟยเหยาก็มองหน้
