กมาจากน้ำแข็งนรก ใบหน้าชั่วร้ายมองไปยังบรรดากระต่ายน้อยที่ตัวสั่นสะท้านถูกแช่แข็งจนหลบหนีไปไหนไม่ได้ ส่วนพั่งจื่อกระโดดออกจากน้ำแข็งนรกได้สบายๆ กระโดดหลายครั้งก็ข้ามบ่อน้ำพุร้อนกว้างไม่กี่หมู่ได้ มุดเข้าซ่อนในพงหญ้าข้างสระ ในบ่อน้ำพุร้อนอนาถเกินจะทนดูได้ ละครโศกนาฏกรรมกำลังแสดง มีเสียงร้องอุทานและเสียงร้องอนาถดังไม่ขาดหู เป็นนรกบนดินดีๆ นี่เอง ทำให้กบไม่กล้ามอง
“พั่งจื่อ ไปตายที่ใดแล้ว ยังไม่ออกมาอีก” ครู่หนึ่งให้หลัง ก็ได้ยินเสียงบริภาษของจินเฟยเหยา พั่งจื่อจึงโผล่หัวออกมาจากพุ่มไม้ข้างสระ เห็นจินเฟยเหยายังไม่คลายโทสะและสระน้ำแข็งนรกถูกย้อมเป็นสีแดงโลหิตทั้งสระ มันก็มองหารอบด้านอย่างรวดเร็ว
จินเฟยเหยาเห็นมันยืนนิ่งไม่ขยับอยู่ตรงนั้น ก็กำหมัดเดินเข้าไปหามันอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เห็นจินเฟยเหยาเดินเข้ามาใกล้ทุกที พั่งจื่อไม่เพียงขยับดวงตา แม้แต่ศีรษะก็เริ่มหันซ้ายหัวขวา ทันใดนั้น มันพบของชิ้นหนึ่งก็กระโดดไปบนน้ำแข็งนรก ยกขาหน้าขึ้นชี้ในไฟนรกแล้วร้องอ๊บๆ
“อะไรนะ? มีของล้ำค่า เจ้าอย่าหลอกข้านะ ไม่เช่นนั้นข้าจะจัดการเจ้า” จินเฟยเหยาขมวดคิ้วเดินมา มองในน้ำแข็งนรกด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก้นสระมีไข่มุกเม็ดเท่ากำปั้น ถ้าพั่งจื่อไม่เตือน เกรงว่านางคงจะพลาดของล้ำค่าเช่นนี้
นางใช้นิ้วจิ้มบนน้ำแข็งนรก น้ำแข็งนรกก้อนนั้นก็หลอมละลายกลายเป็นน้ำ ไข่มุกถูกนางคว้าจับก็ลอยมาอยู่ในมือ นี่คือมุกที่โปร่งใ
