“ซีเอ๋อร์…” เนี่ยนซีพลันหยุดกินเนื้อ มองจินเฟยเหยาอย่างอ้างว้าง
“อย่ามองข้า ข้าจนหนทาง ผู้ใดให้ท่านพ่อของเจ้าหนีไปโดยไม่เหลือแม้เงาเล่า” จินเฟยเหยาก้มหน้าลงวาดยันต์ต่อ ตอนนี้นางมีพลังต้านทานสายตาของเนี่ยนซีแล้ว เป็นทารกน้อยชัดๆ กลับมีท่วงท่าอันทรงเสน่ห์ของสตรี ไม่รู้ว่าเติบโตขึ้นมาจะทรมานบุรุษอย่างไรบ้าง
จินเฟยเหยากัดปลายพู่กันเทพประทับ ขมวดคิ้ว สาเหตุเนื่องจากหวาซี เมืองลั่วเซียนจึงเริ่มเฝ้าระวัง แม้แต่ผู้บำเพ็ญเซียนบนเกาะทองคำ ถ้าจะออกไปข้างนอกก็ต้องควบคุม ถึงแม้นางสามารถใช้ยันต์ซ่อนกายแอบออกไปได้ แต่สถานที่ซึ่งนางคิดจะไปคือลำน้ำอันมืดมิดที่ไม่รู้จุดหมายปลายทาง ไม่ใช่ออกไปเที่ยวเล่นสะเปะสะปะ
หางตาเหลือบมองเนี่ยนซี ถ้าไม่ใช่เพราะรอหวาซีมารับนางไป จินเฟยเหยาคงแอบจัดการเจ้านี่แล้วไปสำรวจในแม่น้ำอันมืดมิดนานแล้ว ตอนนี้มีทารกหญิงคนนี้เป็นตัวถ่วง จะไปที่ใดก็ไปไม่ได้ เมื่อใดหวาซีจะมานะ
ศิลาวิญญาณในมือมีไม่มากแล้ว ยันต์ชั้นต่ำเหล่านั้นก็ขายในเมืองลั่วเซียนได้เงินไม่เท่าไร ร้านยันต์ส่วนมากล้วนมีผู้เชี่ยวชาญวาดยันต์ ต้นทุนต่ำ จึงไม่รับยันต์จากภายนอกเปะปะ ถ้าจะขาย ต้องขายราคาต่ำมาก ถึงตอนนั้นแม้แต่เงินทุนก็ยังไม่ได้คืน แถมไม่ได้กำไรสักนิด นางจึงเก็บไว้ใช้เองทั้งหมด
คำนวณดูแล้วเป็นเวลานานหลายปีที่ไม่ได้เข้าไปในอ่างมายาจิ่งเทียน น่าจะสะสมศิลาวิญญาณได้หลายหมื่นแล้วสินะ ขนาดต้านิวยังดูเหมือนจะเ
