วกมันกินจนเกลี้ยง สุดท้ายขนาดดินที่อยู่ด้านล่างทรายสีดำก็ไม่ละเว้น แม้แต่พื้นดินก็แทะจนทรุด
“โชคร้ายจริงๆ ลองหาดูว่าจะหาศิลาวิญญาณได้กี่ก้อน” จินเฟยเหยาถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ โยนเวทม้วนวายุลงไปด้านล่าง ลมหมุนกวาดม้วนเถ้าธุลีทั่วพื้นขึ้น รวมไว้ด้วยกันเพื่อสะดวกในการเก็บกวาด
สิ่งของด้านล่างเผยออกมาให้เห็นตามเถ้าธุลีหนาถึงสองฉื่อที่โดนลมหมุนกวาดม้วนไป จินเฟยเหยาเปลี่ยนจากโศกเศร้าเป็นยินดี
“นี่คืออะไร สวรรค์ดีต่อข้าจริงๆ” ด้านล่างเถ้าธุลีเผยให้เห็นผลึกศิลาวิญญาณเป็นประกาย บนพื้นภายในอ่างมายาจิ่งเทียนทั้งหมดเต็มไปด้วยศิลาวิญญาณส่องประกายวิบวับ นางตื่นเต้นจนกระโดดลงไป ถือศิลาวิญญาณขึ้นมองดูอย่างละเอียด เป็นศิลาวิญญาณของแท้จริงๆ
ที่นี่มีศิลาวิญญาณมากมายเพียงใด จินเฟยเหยาไม่รู้แน่ชัด ทว่าในดวงตานอกจากศิลาวิญญาณแล้วก็มีแต่ศิลาวิญญาณ มดหนึ่งผลึกจำนวนมหาศาลเหล่านี้กินทรายสีดำจนหมด ถ่ายศิลาวิญญาณออกมากองสุมเต็มอ่างมายาจิ่งเทียน
จินเฟยเหยาหยิบกระเป๋าเก็บของออกมาใบหนึ่ง ใส่ศิลาวิญญาณลงไปข้างในอย่างตื่นเต้นยินดี ดีใจจนยิ้มปากแทบฉีกถึงหู “ไม่มีมดหนึ่งผลึกจะกลัวอะไร ศิลาวิญญาณมากมายปานนี้ น่าจะเพียงพอให้ข้าใช้ไปจนตาย”
บรรจุศิลาวิญญาณจนเต็ม จินเฟยเหยาก็กลิ้งตัวบนศิลาวิญญาณหลายรอบ จึงออกจากอ่างมายาจิ่งเทียนด้วยรอยยิ้มปริ่ม พั่งจื่อและต้านิวเห็นนางเข้าไปเนิ่นนานยังไม่ออกมา ก็เดาเอาว่านางต้องมีโทสะแทบ
