าหยิบเตียงตะกร้าของพั่งจื่อ มันจึงใช้เวลานานมากกว่าจะออกมาได้ ทั้งยังเหงื่อออกเต็มศีรษะ เข้าใจแล้วว่าเพราะเหตุใดพั่งจื่อจึงไม่ยอมเข้ามาในนี้ เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อไรกันแน่ คิดไม่ถึงว่าเจ้าสองตัวนี้จะไม่บอกข้า
นางมองมดหนึ่งผลึกเหล่านั้นอย่างหมดคำพูด ต้องมีปริมาณมากจนถึงขั้นไหน จึงเหยียบและกองสุมกันจนสถานที่ไม่พอจะยืน ทรายสีดำถูกมดหนึ่งผลึกอันหนาแน่นบดบังไว้ มองไม่ออกว่ายังมีหรือไม่
“เส้นทางทำเงินของข้าถูกทำลายหมดแล้ว เจ้ามดกลุ่มนี้ให้กำเนิดออกมาทำไมมากมาย ไปตายให้หมด” จินเฟยเหยาคำรามอย่างเดือดดาล ใช้มือชี้มดหนึ่งผลึกที่อยู่ด้านล่าง ไฟนรกขุมหนึ่งเผาไหม้ขึ้นมาจากด้านล่าง
ไฟนรกเผาไหม้อย่างรุนแรง มดหนึ่งผลึกแต่ละตัวถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าธุลี เปลวเพลิงขนาดใหญ่เผาไหม้อยู่หนึ่งชั่วยามเต็มๆ จินเฟยเหยานั่งบนพรมบินอย่างหดหู่ อยากร่ำไห้แต่ไร้น้ำตา นางไร้เดียงสาเกินไปจริงๆ ตอนพบมดราชินี นางน่าจะคิดถึงจุดนี้ได้ ให้กำเนิดมดออกมาอย่างไม่สิ้นสุด พื้นที่ไม่พอ ไม่อาจย้ายมดออกไปได้ จึงยิ่งมายิ่งมากขึ้น มีทรายสีดำเต็มทั่วพื้น ขอเพียงอ้าปากก็สามารถกินอาหารได้ ไม่จำเป็นต้องออกไปหาอาหาร สบายจริงๆ
มดหนึ่งผลึกโดนเผาจนหมด จินเฟยเหยาก็เก็บไฟนรก มองเศษซากเกลื่อนพื้น บนพื้นมีเถ้าธุลีสีดำหนาๆ หนึ่งชั้น ภายในอ่างมายาจิ่งเทียนทั้งหมดถูกมดหนึ่งผลึกกัดแทะจนยุ่งเหยิง ท่าทางช่วงหลังมดหนึ่งผลึกมีมากเกินไป ทรายสีดำก็ถูกพ
