สียงขาด ด้านในมีข่าวร้ายดังมาจริงๆ จินเฟยเหยาลูบศีรษะอย่างช่วยไม่ได้ ตนเองลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร ตอนนี้คิดจากไปก็ไม่ทันแล้ว ที่แท้สำนักเฉวียนเซียนแจ้งให้นางไปเข้าร่วมการประลองของโลกระดับดิน คิดไม่ถึงว่าเวลาจะผ่านไปเร็วขนาดนี้ พริบตาก็ผ่านมาหลายปี การประลองของโลกระดับดินมาถึงแล้ว
พอคิดถึงตรงนี้ นางเงยหน้าขึ้นมองปากถ้ำ เนี่ยนซีสวมชุดกระโปรงสีขาวกำลังนั่งอยู่บนแท่นราบ ขาขาวเนียนนุ่มสองข้างห้อยอยู่นอกแท่นราบ มองท้องฟ้าอย่างซึมเซา บางครั้งยังพูดพึมพำกับตนเอง บางครั้งยังน้ำตาไหลเงียบๆ
เห็นเนี่ยนซีที่อายุสี่ขวบแล้วมักจะร่ำไห้เหมือนดอกหลี[1]ต้องฝน จินเฟยเหยาก็รู้สึกปวดศีรษะ เจ้านี่งดงามเกินไปจริงๆ เพิ่งอายุสี่ขวบกว่า ยังเป็นแค่ทารก หน้าตาก็ดึงดูดสายตาของผู้บำเพ็ญเซียนจำนวนไม่น้อยแล้ว อีกทั้งนางยังไม่กลัวร้อน นั่งอยู่บนแท่นราบมองท้องนภาทั้งวัน สายตาแทบจะจับจ้องจนท้องฟ้าทะลุเป็นรู
“เนี่ยนซี ถ้าเจ้าจะตามหาท่านพ่อเข้ามาข้างในก่อนได้หรือไม่ ข้าขุดรูบนกำแพงให้เจ้าแล้วมิใช่หรือ ถ้าเจ้าจะมองท้องฟ้าก็เข้ามามองในถ้ำเซียนได้หรือไม่ เจ้านั่งอยู่ข้างนอกทั้งวัน เจ้าไม่รู้หรือว่ามีผู้บำเพ็ญเซียนมากมายเพียงใดคิดจะลักพาตัวเจ้าไป ก่อความเดือดร้อนให้ข้ามากถึงเพียงไหน” เห็นใบหน้าอันงามเลิศของนาง จินเฟยเหยาก็รู้สึกว่าตนเองหน้าตาขี้เหร่และอัปลักษณ์อย่างที่สุด
ไม่รู้ว่ามีผู้บำเพ็ญเซียนมากมายเพียงใด หลังจากเห็น
