เนี่ยนซี ก็มาสอบถามว่าใช่เป็นบุตรของนางหรือไม่ หลังจากได้ยินว่าไม่ใช่ ก็ดีใจเป็นล้นพ้น คิดจะรับนางเป็นบุตรสาว อยากพานางไป ทำให้จินเฟยเหยาต้องไล่ตะเพิดไปจนหมด ไม่มีพลังธาตุชัดๆ ถึงจะไม่มีคนรู้ว่านางเป็นสัตว์ปิศาจ ทว่าผู้บำเพ็ญเซียนเหล่านี้ยังคิดจะพานางไปราวกับบ้าคลั่ง
“ไม่รู้ว่าคนเหล่านี้คิดอะไรอยู่ คนยิ่งงดงาม ไม่มีพลังธาตุฝึกบำเพ็ญไม่ได้ อย่างมากยี่สิบกว่าปีใบหน้าก็แก่ชรา อีกทั้งนางสามารถอยู่ได้หลายสิบปีนับว่าไม่เลวแล้ว พาไปจากข้าเลี้ยงได้ไม่กี่ปีก็ตาย”
ผ่านมาหลายปีหวาซียังไม่ได้มารับเนี่ยนซีไป ทำให้นางต้องรอเขามาตลอด แม่น้ำอันมืดมิดใต้ดินสายนั้นก็ไม่ได้ไป ตอนนี้ดียิ่ง ยังโดนสำนักเฉวียนเซียนลากไปเข้าร่วมการประลองของโลกระดับดินอะไรนั่นอีก การแย่งชิงของโลกระดับดินเกี่ยวอะไรกับข้าด้วย ไม่ได้แบ่งภูเขาหรือชีพจรวิญญาณให้ข้าสักหน่อย ไปถึงที่ใดก็ยังต้องฝึกบำเพ็ญใช่หรือ
จินเฟยเหยาบ่นอย่างเดือดดาล เพิ่งออกจากปิดด่านกักตนก็เจอเรื่องเช่นนี้ ทำให้คนดีใจไม่ออกเลยจริงๆ
“พวกเจ้าจับตาดูเนี่ยนซีไว้ อย่าให้นางถูกตาลุงประหลาดพาตัวไป แต่ละคนไม่เคยทำให้ข้าสบายใจเลย” จินเฟยเหยามอบเนี่ยนซีให้พั่งจื่อจอมขี้เกียจและต้านิวที่เป็นบ่าวรับใช้ จากนั้นนำพรมบินออกมาเหาะไปยังห้องโถงหลัก
ไม่มีอะไรพิเศษ ในห้องโถงหลักนอกจากมีของดีๆ ล่อลวงตามปกติยังมีพลังของผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมเพิ่มขึ้น สุดท้ายยังทำให้ลูกพี่ขั้นก
