อให้อยู่รังหญ้าไม่ใช้การป้องกันก็ไม่มีใครกล้ามาล่วงเกิน มีความสามารถกลับใช้เวลาทั้งหมดไปสร้างวงเวท สู้เอาเวลาไปฝึกบำเพ็ญมากๆ จะดีกว่า
ศิษย์พี่เฟิงก็เข้าใจเหตุผลข้อนี้ ทว่าเขาชอบศึกษาค้นคว้าเรื่องวงเวท จึงหาข้ออ้างให้ตนเอง ผู้บำเพ็ญเซียนไม่ว่าจะมีพลังการบำเพ็ญเพียรสูงส่งเพียงใด ก็มิอาจฝึกบำเพ็ญหลายสิบปีเหมือนเป็นหนึ่งวัน[2] มีวันที่ต้องพักผ่อนนอนหลับบ้าง อีกทั้งสิ่งของที่เก็บสะสมมานานมีมากมาย ถ้าการป้องกันแย่คนอื่นจะฉวยโอกาสขโมยสิ่งของไปได้ เช่นนั้นมิใช่เสียหายใหญ่หลวงเพราะเรื่องเล็กน้อยหรือ
เห็นจินเฟยเหยาชื่นชมความสามารถของตนเอง ยอมรับการศึกษาของตนเอง ทำให้เขารู้สึกยินดีอย่างยิ่ง พอคิดอีกที จินเฟยเหยาถือเป็นคนที่สองที่คิดจะใช้วงเวทวิญญาณสิบสองปิศาจ คนแรกคือตนเอง น่าจะมอบให้นางหนึ่งชุดจึงถูกต้อง
เขาใช้ผ้าที่ตั้งแผงห่อวงเวทวิญญาณอย่างยินดี ยัดของทั้งหมดใส่ในอ้อมอกของจินเฟยเหยาด้วยความตื่นเต้น เอ่ยอย่างใจกว้าง “ศิษย์น้องจิน ได้รู้จักกับเจ้าคราหนึ่ง นอกจากข้าแล้วเจ้าเป็นเพียงคนเดียวที่รู้สึกว่าวงเวทวิญญาณสิบสองปิศาจชุดนี้ดี ข้าจะเก็บศิลาวิญญาณจากเจ้าได้อย่างไร ข้าขอมอบวงเวทวิญญาณสิบสองปิศาจชุดนี้ให้เจ้า”
“ไม่ได้ศิษย์พี่เฟิง ข้าจะรับสิ่งของของเจ้าเปล่าๆ ไม่ได้ ถ้าท่านไม่ยอมรับศิลาวิญญาณ ข้าก็ไม่เอา” จินเฟยเหยารีบโบกมือปฏิเสธ
ศิษย์พี่เฟิงเห็นนางไม่ยอมรับ ก็เอ่ยด้วยสีหน้าอึมครึม “เจ้าไม่ไ
