ว้หน้าข้า ดูแคลนข้าหรือ?”
เหตุใดจึงเปลี่ยนท่าทีอย่างกะทันหัน จินเฟยเหยามองเขาอย่างประหลาดใจ ข้าต้องเกรงอกเกรงใจหน่อย นางได้แต่ทำท่าทางฝืนใจรับห่อผ้าในมือศิษย์พี่เฟิงมา ทว่ากลับหยิบสิ่งหนึ่งออกมาจากในกระเป๋าเก็บของบังคับยัดใส่มือศิษย์พี่เฟิง
“ศิษย์พี่เฟิง พวกเราไม่ต้องเกรงใจกันเกินไป ข้ามีทรัพย์สมบัติไม่เท่าไหร่ เจ้าอย่าได้รังเกียจศิลาวิญญาณเล็กน้อยแค่นี้ เจ้าเอาไปซื้อลูกอมกินเถอะ ถ้าเจ้าไม่รับ ข้าจะคืนวงเวทวิญญาณสิบสองปิศาจให้เจ้า ต่อให้เจ้าสังหารข้า ข้าก็จะไม่รับ”
ศิษย์พี่เฟิงปฏิเสธไม่ได้ รู้สึกว่าผลักดันกันไปมาเช่นนี้เป็นการกระทำอันจอมปลอม ดังนั้นจึงรับถุงมา ส่วนจินเฟยเหยาพอได้วิธีใช้จากเขา ก็เก็บวงเวทวิญญาณสิบสองปิศาจใส่กระเป๋าเก็บของ จากนั้นกล่าวอำลาศิษย์พี่เฟิง นางยังคิดจะไปเดินเตร็ดเตร่ที่แผงอื่นอีก
หลังจากศิษย์พี่เฟิงมองส่งจินเฟยเหยาจากไป ถือกระเป๋าเก็บของที่จินเฟยเหยายัดให้เขาอย่างสุขใจ วัสดุที่ใช้ทำวงเวทวิญญาณสิบสองปิศาจยอดเยี่ยมยิ่ง วงเวทวิญญาณสิบสองอันใช้ศิลาวิญญาณของเขาไปนับหมื่น จินเฟยเหยายินยอมเป็นฝ่ายมอบศิลาวิญญาณให้เขา สามารถช่วยชดเชยเงินที่เสียไปได้
เขาใช้การรับรู้กวาดมองในกระเป๋าเก็บของด้วยรอยยิ้ม พลันตะลึงงันไป ทั้งกระเป๋าเก็บของมีศิลาวิญญาณชั้นล่างแค่สิบสองก้อน เป็นจำนวนศิลาวิญญาณที่เขาใส่ในวงเวทพอดี ศิษย์พี่เฟิงได้สติคืนมา ปากพึมพำอย่างขมขื่น “ซื้อลูกอมกิน เงิน
