ำเพ็ญเพียรก็ยังไม่เสถียร สิ่งเหล่านี้ล้วนต้องอาศัยยาช่วยเหลือ งานประเภทหลอมยาสร้างอาวุธ ต้องรอหลังจากพลังการบำเพ็ญเพียรเสถียรก่อนค่อยร่ำเรียนอย่างช้าๆ อย่างไรเสียก็มีเวลามากมาย
จินเฟยเหยายังนึกถึงพั่งจื่อกับต้านิวอย่างเอาใจใส่ พวกมันไม่อาจกินยาที่มีใน ‘เคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญ’ ตามนางได้ตลอด ดังนั้นจึงซื้อยาสัตว์ภูติหกขวดให้กบสองตัว ทั้งยังซื้อตำราเวทมนตร์ที่พบเห็นบ่อยๆ ในขั้นสร้างฐานหลายเล่ม นางค้นเจอบันทึกการเดินทางในแผงแห่งหนึ่ง เป็นอัตชีวประวัติของผู้บำเพ็ญเซียนคนหนึ่งเขียนขึ้นหลังจากออกเดินทางท่องเที่ยวหาประสบการณ์ไปทั่ว ตรงกลางหนังสือยังวาดภาพประกอบเป็นแผนที่ซึ่งไม่สมบูรณ์แผ่นหนึ่ง
จินเฟยเหยามองแผนที่ใบนั้นแล้วรู้สึกคุ้นตาอยู่บ้าง ราวกับตนเองก็มีแผนที่แบบนี้ ใช้ศิลาวิญญาณสามก้อนซื้อบันทึกการเดินทางสามเล่ม บันทึกการเดินทางที่เป็นอัตชีวประวัติเล่มนั้นก็รวมอยู่ด้วย นางคิดเสียดิบดี ปกติสิ่งของประเภทนี้ล้วนเป็นแผนที่สมบัติ ถ้าหาสมบัติที่บรรดาผู้อาวุโสซุกซ่อนไว้พบเข้าจริงๆ เช่นนั้นชีวิตน้อยๆ ของนางจะยิ่งอยู่ดีมีสุขมากขึ้น
เดินอยู่ในตลาดเกือบสองชั่วยาม ในที่สุดจินเฟยเหยาก็พาพั่งจื่อและต้านิวบรรทุกของจนเต็มกลับไปอย่างอารมณ์ดียิ่ง
[1] การเตรียมพร้อมสองทาง คือ ไม่ว่าเรื่องราวจะดำเนินไปในแนวทางใดก็มีแผนการรองรับ
[2] หลายสิบปีเหมือนเป็นหนึ่งวัน หมายถึง มีความอุตสาหะ มีปณิธานแน่วแน่ เสมอต้นเ
