“สหายเซียนหวา ตอนนี้ข้าย้ายมาอยู่บนเกาะทองคำแล้ว ต่อไปถ้าจะมาหาข้าก็ส่งยันต์ถ่ายทอดเสียงมาที่นี่ มีเวลาว่างเจ้าก็มาเกาะทองคำบ้าง ข้าจะพาเจ้าไปดูให้ทั่ว ที่นี่ต้องเหนือกว่าที่เจ้าเคยคาดคิดแน่” จินเฟยเหยาทิ้งคำพูดไว้ในยันต์ถ่ายทอดเสียง แล้วส่งยันต์ถ่ายทอดเสียงไปให้หวาซี
ขุดถ้ำเซียนเสร็จ โต๊ะศิลาเก้าอี้ศิลาก็ใช้ศิลาทำเสร็จ ต่อไปต้องใช้สิ่งของใดก็ค่อยไปซื้อหา นางไล่พั่งจื่อให้ออกไปซ่อมแท่นราบตรงประตูถ้ำเซียน ทว่าพั่งจื่อกลับทำงานอย่างซังกะตาย แท่นราบทั้งอัปลักษณ์ทั้งย่ำแย่ ทั้งยังทำครึ่งวันหยุดครึ่งวัน พอมีผู้บำเพ็ญเซียนผ่านมา มันก็นั่งอยู่บนแท่นราบทอดถอนใจแสร้งทำท่าน่าสงสาร น่าเสียดายที่สามวันมานี้มีผู้บำเพ็ญเซียนผ่านมาเพียงคนเดียว สิ้นเปลืองความคิดของมันไปเปล่าๆ
“พั่งจื่อ เจ้าเสแสร้งให้มันน้อยๆ หน่อย ลองเงยหน้ามองชื่อถ้ำเซียนด้านบน เห็นชัดเจนแล้วใช่หรือไม่ นั่นเป็นจวนกบ ดังนั้นเจ้านั่งอยู่หน้าประตูแบบนี้ คนอื่นจะนึกว่าเจ้าเป็นผู้บำเพ็ญเซียนที่กินยันต์เปลี่ยนร่าง เห็นเจ้าเป็นตัวตลก เจ้านึกว่าพวกเขาจะสงสารหรือ อีกอย่าง เจ้าก็เคยเห็นมาแล้วคนหนึ่ง” จินเฟยเหยาพิงประตูถ้ำ มือถือถ้วยหยกหลิงหลงดื่มน้ำเหมย[1]เปรี้ยวที่ใช้น้ำแข็งไฟนรกแช่เย็นอึกหนึ่งแล้วจุปากเอ่ยยิ้มๆ
พั่งจื่อเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ชี้ไปยังแสงแดดที่แผดเผาเหนือศีรษะอย่างไม่ได้รับความเป็นธรรม “อ๊บๆ”
“เจ้าว่าอะไรนะ ร้อน? ร้อนอะไร เหต
