ุใดข้าจึงไม่รู้สึกร้อนเลยสักนิด เจ้าเข้าใจผิดแล้ว เป็นแสงสีทองวิบวับด้านบน เจ้าเพิ่งรู้สึกร้อน ที่จริงไม่ร้อนเลย เจ้ารีบซ่อมที่นี่ให้เสร็จเถอะ อีกสักครู่ข้าจะพาพวกเจ้าออกไปเดินเล่น มาที่นี่หลายวันแล้วยังไม่ได้ออกไปดูเลย อากาศแบบนี้ ดื่มน้ำเหมยเปรี้ยวแช่เย็นหน่อยสบายจริงๆ” จินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้นมองแสงแดดแผดเผาเสียดแทงนัยน์ตาเหนือศีรษะ แสงอาทิตย์หลายวันนี้ดูเหมือนจะแรงไปนิดจริงๆ นางเลือกถ้ำเซียนผิดหรือไม่ วันหนึ่งเวลาส่วนมากล้วนถูกแสงแดดสาดส่อง มิน่าเล่าถ้ำรอบด้านล้วนว่างเปล่าไม่มีคนอาศัย
ได้ยินว่าจะออกไปเที่ยว พั่งจื่อส่งเสียงร้องอ๊บด้านหลังจินเฟยเหยา ต้านิวซึ่งถือชามใหญ่ดื่มน้ำเหมยเปรี้ยวปรากฏตัวขึ้น มันดื่มน้ำเหมยเปรี้ยวมองพั่งจื่ออย่างว่างเปล่า ไม่รู้ว่าพั่งจื่อเรียกมันมามีธุระอะไร ส่วนพั่งจื่อเห็นต้านิวกำลังดื่มน้ำเหมยเปรี้ยวก็ตะลึงงัน พลันมีโทสะ โยนค้อนที่ก่อสร้างในมือลงบนแท่นราบทันที ได้ยินเสียงเคร้ง แท่นราบที่กำลังจะเสร็จถูกทำลายไปครึ่งหนึ่ง ตัวมันเอียงกะเท่เร่แล้วร่วงลงจากแท่นราบ
“อ๊บ…” พั่งจื่อร้องลั่นอย่างโศกเศร้า ร่วงหล่นลงไป
“งี่เง่า” จินเฟยเหยารีบโยนถ้วยหยกหลิงลงในมือทิ้งทันที กระโดดลงไปโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบโยนพรมบินออกมา พรมบินได้บินอย่างรวดเร็วพุ่งเข้าไปหาพั่งจื่อและรับพั่งจื่อที่ตกลงมาได้ จากนั้นก็รีบบินกลับมารับจินเฟยเหยา
“ไม่รู้จะทำอย่างไรกับเจ้าจริงๆ แท่นราบที่ซ่
