อมแซมอย่างยากลำบากพังเสียหายไปครึ่งหนึ่ง กลับไปเจ้าไม่ต้องทำแล้ว ทำงานนิดหน่อยเจ้าก็รู้สึกว่าไม่ยุติธรรม น้ำเหมยเปรี้ยวส่วนของเจ้านั้นเตรียมไว้นานแล้ว ต้านิวแค่ดื่มไม่กี่อึก เจ้าก็อิจฉาจนกลายเป็นเช่นนี้ ไม่รู้สึกขายหน้าบ้างหรือ” จินเฟยเหยามองพั่งจื่อที่เสียใจจนมองเมินพลางเอ่ยยิ้มๆ
พั่งจื่อก้มหน้าไม่พูดจา จินเฟยเหยานึกว่ามันคิดได้ปรุโปร่งแล้ว คงไม่ก่อเรื่องอีก กลับคิดไม่ถึงว่ามันจะเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน ส่งเสียงออกมาว่า “เชอะ”
จินเฟยเหยามองมันอย่างตกตะลึง สงสัยว่าตนเองหูฝาดไป คิดไม่ถึงว่าพั่งจื่อไม่ร้องอ๊บแล้ว แต่พูดภาษาคน หลังจากนางตกตะลึงก็เปลี่ยนเป็นยินดี สัตว์ภูติที่สามารถพูดภาษามนุษย์ได้ ไม่น่าเชื่อ นั่นเป็นของล้ำค่า นางใช้มือฉุดดึงพั่งจื่อ เรียกอย่างดีอกดีใจ “เร็ว พูดอีกหลายๆ ประโยค เจ้ารีบพูดสิ”
พั่งจื่อมองจินเฟยเหยาที่ตื่นเต้นเหลือแสน ยิ้มอย่างดูแคลน อ้าปากพูดเหมือนที่นางปรารถนา “อ๊บๆ”
“เจ้าตัวโง่งม” จินเฟยเหยาคลายมือ หลังด่าทอประโยคหนึ่งก็หมุนตัวไปไม่สนใจมันอีก พั่งจื่อกลับร้องอ๊บๆ แสดงความไม่พอใจ มันไม่ใช่ตัวโง่งม ทว่าเป็นกบเทพที่หาได้ยากตัวหนึ่ง จินเฟยเหยาปล่อยให้มันอาละวาดไป คร้านจะสนใจมัน
กลับถึงถ้ำเซียน ต้านิวส่งน้ำเหมยเปรี้ยวอ่างใหญ่ให้พั่งจื่อ ทำให้มันตกตะลึงและหายโกรธ การที่ต้านิวดีกับมัน มันไม่เคยเห็นอยู่ในสายตาและไม่รู้สึกขอบคุณเลยสักนิด รู้สึกแค่เช่นนี้จึงสมควร
