่พบ ก็ได้ยินคนเรียกนางจากในฝูงชน
จินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้นมอง เห็นไกลๆ มีบุรุษสวมชุดสีขาวท่วงท่าไม่ธรรมดาคนหนึ่ง ที่แท้เป็นศิษย์พี่เฟิงแห่งหอชิงซวีกำลังตั้งแผงอยู่ไม่ไกลกำลังมองนางด้วยรอยยิ้ม นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่าไป๋เจี่ยนจู๋น่าจะไม่พูดเรื่องจริงออกมาจึงทำใจกล้าเดินเข้าไปหาอย่างใจกว้าง
“ศิษย์พี่เฟิง เจ้าก็มาขายของที่นี่ด้วย?” จินเฟยเหยาทักทายด้วยรอยยิ้ม
ศิษย์พี่เฟิงหัวเราะอย่างแจ่มใสพลางเอ่ย “ท่าทางอาการบาดเจ็บของศิษย์น้องจินจะดีขึ้นมาก เมื่อใดจะไปเที่ยวที่หอชิงซวีของพวกเราบ้าง ศิษย์น้องไป๋รู้สึกผิดที่ทำร้ายเจ้าบาดเจ็บ วันวันคิดแต่จะมาพบเจ้า แต่เขาถูกอาจารย์กักบริเวณ ออกมาไม่ได้ชั่วคราว”
อยากจะเจอข้าอะไร อยากจะมาฆ่าข้ามากกว่า จินเฟยเหยาเย้ยหยันในใจ ใบหน้ากลับยิ้มแย้มเอ่ยถาม “ศิษย์พี่ไป๋ไม่เป็นไรนะ ข้าเห็นวันนั้นพวกเจ้าฉุดลากเขาไปอย่างดุร้าย”
“ไม่เป็นไร ก่อนหน้านี้พวกเรานึกว่าเขาถูกคนชิงร่าง ดังนั้นจึงมัดตัวพากลับไปให้อาจารย์ดู ต่อมาอาจารย์ตรวจสอบแล้ว เขาไม่ได้ถูกคนชิงร่าง แต่ก่อนหน้านี้การกระทำของเขาเปลี่ยนแปลงไปมาก เดาว่าคงถูกเวทมายาชั้นสูงในดินแดนลึกลับลั่วเซียนไม่รู้ว่าผู้ใดลงมือ จึงทำให้ศิษย์น้องไป๋กลายเป็นเช่นนี้ แต่ผ่านการฟื้นฟูหลายวัน เขาดีขึ้นมาแล้ว เพียงแต่อาจารย์เป็นห่วงว่าเวทมายายังมีผลอยู่ ดังนั้นจึงห้ามไม่ให้เขาออกมาชั่วคราว” ศิษย์พี่เฟิงนึกว่าจินเฟยเหยาเป็นห่วงส
