้นไปอย่างฉงน บินไปยังทิศทางนั้นด้วย พอเข้าใกล้จึงเห็นว่าบนลานกว้างมีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานจำนวนมากมารวมตัวกันอย่างหนาแน่น คนมากมายปูผืนผ้าหรือหนังสัตว์บนพื้น นั่งอยู่ด้านหลังตั้งแผงขายของแบกะดิน เห็นได้ชัดว่ากลายเป็นตลาดกลางคืนแห่งหนึ่ง
ทั้งยังมีผู้บำเพ็ญเซียนของเกาะอื่นๆ บินมาที่นี่ด้วย ขนาดผู้ตรวจสอบยังไม่มี เข้ามาในเกาะทองคำได้อย่างสะดวกสบาย จินเฟยเหยาเห็นสภาพเช่นนี้ อดนึกถึงคำพูดของไป๋เจี่ยนจู๋ไม่ได้ มิน่าเขาจึงบอกว่าตนเองสามารถเข้าเกาะทองคำได้ทุกเมื่อ ไม่มีคนดูแลและไม่มีการรับรองความปลอดภัยเลยสักนิด นางยืนอยู่บนลานกว้างมองลงไป พริบตาก็เห็นได้ว่าตนเองไม่ได้ติดศิลาแสงราตรี ตรงปากถ้ำเซียนมืดมิด
ไม่ได้ ข้าต้องซื้ออาวุธเวทดีๆ คนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐาน ถ้าเอาอ่างมายาจิ่งเทียนไป ข้าจะไปร้องทุกข์กับใคร ในสมองจินเฟยเหยาเกิดความคิดนี้ขึ้นมาทันที รู้สึกว่าสิ่งที่ผู้บำเพ็ญเซียนต้องร่ำเรียนมีมากมายจริงๆ จะเรียนทั้งหมดคงต้องใช้เวลาหลายร้อยปี
นึกได้ว่าทั้งหมดเป็นแผงแบกะดินของผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐาน อาจจะเอาเปรียบซื้ออาวุธเวทได้ในราคาถูก นางนำพวกพั่งจื่อสองตัวไปดูหน้าแผง ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานเหล่านี้แค่ขายของที่ไม่ได้ใช้ ดังนั้นบนแผงล้วนมีสิ่งของทุกอย่างกองยุ่งเหยิง บางอย่างนางก็ไม่เคยเห็นมาก่อน
“ศิษย์น้องจิน” ขณะที่จินเฟยเหยาหาอยู่นานก็ยังหาอาวุธเวทที่เหมาะสมไม
