่เห็นเงาใครสักคน ได้ยินว่าในสำนักเฉวียนเซียนมีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานมากที่สุด เหตุใดจึงไม่เห็นเงาใครสักคน ต่อให้อาศัยอยู่ในถ้ำศิลาในหลุมยักษ์ ทว่าก็ไม่ใช่มด ขนาดมดยังออกมาหาอาหารเลย
จินเฟยเหยาที่เพิ่งสร้างฐานพกพาความสงสัยเต็มอกมาถึงหน้าลานกว้างแห่งหนึ่ง ตรงกลางลานกว้างมีสระน้ำเล็กๆ ในสระปลูกดอกบัวขอบทอง เป็นสีเขียวซึ่งหาได้ยากยิ่งในเกาะทองคำ ในลานกว้างไม่มีใครสักคน มีเพียงนกไม่กี่ตัวกำลังกินน้ำอยู่ริมสระอย่างเบื่อหน่าย
จินเฟยเหยาก็นั่งอยู่ริมสระอย่างเบื่อหน่าย ถือร่มดอกไม้บดบังแสงอาทิตย์อันร้อนแรง ส่วนพั่งจื่อและต้านิวร้อนจนแห้งเหี่ยว
“ทนไม่ไหวแล้ว พวกเรากลับ รอดวงอาทิตย์ลับภูเขาแล้วค่อยมาอีกที น่าแปลก สูงกว่าเมืองลั่วเซียนเพียงนิดเดียวเท่านั้น เหตุใดจึงร้อนเช่นนี้ ข้าว่าเกาะอื่นๆ ก็เย็นสบายดีนะ” ออกมาครึ่งชั่วยามยังเดินได้ไม่ทั่ว นางก็ด่าอย่างสาดเสียเทเสียแล้วกลับไป
พอกลับมาถึงถ้ำเซียน พริบตาก็รู้สึกว่าตลอดร่างเย็นสบาย นางพอจะเข้าใจขึ้นมาบ้างว่าเพราะเหตุใดด้านนอกจึงมองไม่เห็นใคร
รอจนมืดค่ำ หลังจากเข้าสู่ราตรีกาล หินแสงราตรีน้อยใหญ่บนเกาะทองคำก็สว่างขึ้น ภายนอกเปลี่ยนเป็นเย็นสบาย ตอนนางพาพวกพั่งจื่อออกมาอีกครั้ง จึงค้นพบอย่างตกตะลึง เหนือตำหนักสีทองมีผู้บำเพ็ญเซียนจำนวนมากกำลังขี่อาวุธเวทเหินบิน ทั้งหมดบินไปยังลานกว้างที่นางเคยไปตอนกลางวัน
จินเฟยเหยาติดตามผู้บำเพ็ญเซียนเหล่านั
