“ศิษย์พี่ท่านนี้ รบกวนพวกท่านดูแลศิษย์พี่ไป๋ด้วย ข้ากลับไปจะต้องต้มน้ำแกงบำรุงหม้อหนึ่งส่งไปให้ศิษย์พี่ไป๋อย่างแน่นอน บาดเจ็บแบบนี้ต้องดื่มน้ำแกงหน่อย จะไม่กินอะไรไม่ได้ รบกวนพวกท่านแล้วจริงๆ ข้าไม่ดีเอง” จินเฟยเหยาโค้งกายแย้มยิ้มปลอบโยนอย่างจริงใจ ทำให้บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องของไป๋เจี่ยนจู๋รู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง
โดยเฉพาะศิษย์พี่เฟิง มองสาวน้อยที่มีมารยาทอย่างยิ่งคนนี้ด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า ในใจรู้สึกผิดต่ออีกฝ่าย แค่ขโมยกระเป๋าเก็บของนิดหน่อยก็ถูกศิษย์น้องไป๋ทุบตีจนกลายเป็นเช่นนี้ ศิษย์น้องไป๋ใจแคบเกินไปแล้ว บวกกับคนผู้นี้ยังเป็นคนของสำนักเฉวียนเซียน พวกเขาและผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานของสำนักเฉวียนเซียนค่อนข้างคุ้นเคยกัน จึงยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้น
“ศิษย์น้องท่านนี้ เจ้าไม่ต้องรู้สึกผิดมากไป เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า ต้องโทษศิษย์น้องของข้าที่ไม่ยืดหยุ่นกับผู้อื่นเกินไป ในดวงตามีทรายไม่ได้เลยสักนิด[1] เจ้าก็ไม่ได้ทำอะไร คิดไม่ถึงว่าจะทุบตีเจ้าจนกลายเป็นเช่นนี้ พวกเราสมควรเป็นฝ่ายขอโทษมากกว่า”
ดวงตาของจินเฟยเหยามองไปทางอื่น อารมณ์เศร้าเสียใจส่งออกมาจากจิตใจ เอ่ยอย่างโดดเดี่ยว “ศิษย์พี่เกรงใจไปแล้ว ถ้าข้าไม่ได้ยากจนขนาดอาวุธเวทขั้นกลางก็ยังไม่มี คงไม่ไปทำเรื่องขายหน้าเช่นนี้หรอก ข้าขายสมบัติทั้งหมดในบ้านเพื่อสร้างฐาน บวกกับความสามารถของข้าต่ำต้อย สหายเซียนเหล่านั้นไม่ยอมพาผู้บำเพ็ญเซียนสตรีอ
