๋เจี่ยนจู๋จะได้สำรวมการกระทำของตนเอง
หอชิงซวีทำให้คนชื่นชอบจริงๆ มิน่าเล่าผู้บำเพ็ญเซียนสตรีมากมายปานนั้นล้วนคิดจะแต่งงานกับบุรุษของหอชิงซวี ทั้งหมดล้วนเป็นบุรุษชั้นยอด ไม่รู้ว่าอาจารย์ของพวกเขาสอนมาอย่างไร จินเฟยเหยาส่ายศีรษะ ยัดกระเป๋าเก็บของใส่ในอก นำยากลีบดอกไม้เม็ดหนึ่งมาโยนใส่ปาก หยิบผ้าสีขาวออกมาจากในกระเป๋าเก็บของอีกใบ สาดยารักษาบาดแผลจากอาวุธขั้นสามลงบนบาดแผลแล้วพันแผลบนมือทั้งสองข้างอย่างว่องไว
รอจนนางเดินกลับมาสำนักเฉวียนเซียน ศิษย์ทำธุระด้านในรู้ข่าวว่าจินเฟยเหยาสร้างฐานสำเร็จ จึงมายืนต้อนรับนางตรงประตูนานแล้ว และเดินไปส่งจินเฟยเหยาจนถึงเรือนหมายเลขสี่สิบสี่ ศิษย์ทำธุระใช้สองมือประคองส่งป้ายคำสั่งของเกาะทองคำให้อย่างเคารพ หลังจากทิ้งความประทับใจให้แก่จินเฟยเหยามากพอแล้ว เขาจึงกลับไป
ในที่สุดก็ไม่มีใครแล้ว นางวิ่งกลับไปที่เรือนของตนเองด้วยรอยยิ้มปริ่ม ตะโกนดังลั่น “รีบเก็บของเปลี่ยนที่อยู่ พวกเราไปลองลิ้มรสชาติการอยู่บนเกาะลอยได้กัน”
หลังจากตะโกน จึงพบว่าพั่งจื่อและต้านิวไม่ได้อยู่ในเรือน ไปที่ใดแล้ว? จินเฟยเหยาไปหาที่ห้องฝึกบำเพ็ญ จึงเห็นพั่งจื่อกำลังแช่ร่างอยู่ในอ่างไม้ บนหัวมีผ้าขนหนูร้อน กำลังแช่น้ำอย่างสบายอุรา ส่วนต้านิวที่เป็นสาวใช้กำลังถือโจ๊กดอกกุ้ยชามหนึ่ง ป้อนถึงปากพั่งจื่อทีละช้อน
จินเฟยเหยาเงยหน้ามองเพดานพลางถอนหายใจยาว ก่นด่าบรรพชนกบผานอวิ๋นทั้งแปดรุ่นรอบหน
