จารย์ได้บอกไว้แล้ว ถึงเวลาแค่แจ้งชื่อของอาจารย์และชื่อของเจ้าก็พอ” ด้านหลังมีเสียงอ่อนหวานของอี้จือดังมาน้ำเสียงแฝงความขบขันเล็กน้อย
จินเฟยเหยาหมุนตัวมา เห็นอี้จือยิ้มแย้มอย่างมีนัยยะ จึงฝืนยิ้ม “สภาพของข้าในตอนนี้ต้องกลับไปพันแผลสักหน่อย อีกทั้งข้ายังมีสิ่งของเล็กน้อยที่ต้องนำไปด้วย หลังจากข้าจัดการเสร็จจะไปเกาะทองคำเอง ต้องรบกวนศิษย์น้องอี้จืออีกรอบ”
“ก็ได้ ต่อไปศิษย์พี่มาถึงเกาะทองคำแล้ว มาเล่นกับข้าบ่อยๆ ได้ ข้ากลับไปรายงานอาจารย์ก่อน ท่านไปดีๆ ล่ะ” ดวงตาของอี้จือมองพินิจจินเฟยเหยาขึ้นลงไม่หยุด ตอบอย่างสุภาพ
จินเฟยเหยาประสานมือกล่าวอำลา บอกให้ไปดีๆ อย่างเกรงอกเกรงใจ จึงส่งอี้จือจากไป
นางเคยสอบถามเรื่องของคนผู้นี้แล้ว อี้จือ ศิษย์ผู้สืบทอดของหลี่ว์เหนียงเนียงซึ่งเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวม มีพลังวิญญาณผันแปร ถือว่าหาได้ยากในสำนักเฉวียนเซียน และความเป็นมาของนางก็ทำให้คนครุ่นคิด หลี่ว์เหนียงเนียงออกท่องเที่ยวหาประสบการณ์ภายนอกสิบปี ตอนกลับมาพาอี้จือที่เพิ่งอายุหนึ่งขวบกว่ามาด้วย ถามนางว่าไปหามาจากไหนนางกลับไม่ยอมบอก
ทั้งยังรักเอ็นดูศิษย์คนนี้เป็นพิเศษ ดูแลชีวิตความเป็นอยู่ของนางด้วยตนเอง เล่าลือกันอย่างลับๆ ว่าอี้จือเป็นลูกที่นางให้กำเนิดข้างนอก ถึงแม้จะลือมาถึงหู ทว่านางกลับไม่เคยปฏิเสธแต่ก็ไม่เคยยอมรับ
จะดูเบาคนผู้นี้ไม่ได้ ต้องตีสนิทกับนาง ต่อไปมีหลี่ว์เหนียงเนียงปกป้อง ทางไป
