แล้ว กระเป๋าเก็บของใบนี้ข้าไม่เอาแล้ว เจ้านำคืนไป ข้าไม่กล้าแล้ว”
ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ศิษย์น้องน่าสงสารขนาดนี้ เขาไม่เพียงต่อยนางจนกลายเป็นแบบนี้ คิดไม่ถึงว่ายังเอ่ยวาจาหยิ่งยโสข่มขู่นาง ทุกคนมองไป๋เจี่ยนจู๋อย่างประหลาดใจ ราวกับเห็นภูตผี คนทั้งหมดกำลังสงสัยว่านี่เป็นเขาตัวจริงหรือไม่ เหตุใดจึงไม่เหมือนเลยสักนิด
มีศิษย์พี่คนหนึ่งใช้มือดึงไป๋เจี่ยนจู๋ไว้ ตวาดเสียงเข้ม “เจ้าเป็นใคร คิดไม่ถึงว่าจะกล้าฆ่าศิษย์สำนักข้าแล้วชิงร่างไป!”
ไม่ให้ไป๋เจี่ยนจู๋ได้อธิบาย ศิษย์พี่อีกคนพลันหยิบเชือกกักเซียนออกมามัดไป๋เจี่ยนจู๋ไว้อย่างแน่นหนา จากนั้นศิษย์พี่ศิษย์น้องทุกคนก็แบกไป๋เจี่ยนจู๋ขึ้นบ่า เหยียบของวิเศษรีบบินไปยังเกาะลอยได้ชิงซวี คิดจะรีบนำตัวไปให้อาจารย์ดูว่าศิษย์น้องไป๋ถูกชิงร่างหรือไม่ เหตุใดคำพูดและการกระทำจึงเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
“ศิษย์พี่ไป๋ไปดีๆ นะ แล้วข้าจะไปเยี่ยมเจ้า ตั้งใจรักษาอาการบาดเจ็บล่ะ” จินเฟยเหยายกมือข้างที่เลือดหยุดไหลแล้วแต่ยังไม่ได้พันแผลขึ้นโบกให้ไป๋เจี่ยนจู๋ที่ถูกพาตัวไป น่าเสียดายที่พวกเขารวดเร็วยิ่ง จึงมองเห็นสีหน้าของไป๋เจี่ยนจู๋ได้ไม่ชัด แต่นางแค่คิดดูก็รู้ เกรงว่าสีหน้าของไป๋เจี่ยนจู๋คงย่ำแย่อย่างยิ่ง ครั้งนี้กลับถึงหอชิงซวี ไม่แน่ว่าอาจจะถูกไต่สวนอย่างละเอียด
“ศิษย์พี่จิน เจ้าคิดจะไปเกาะทองคำกับข้าตอนนี้หรือจะไปหาศิษย์ทำธุระแล้วไปเกาะทองคำเองภายหลัง ทางด้านนั้นอา
