พลังวิญญาณเฮือกสุดท้ายในตัวจินเฟยเหยาใช้ไปกับการเคลื่อนไหวในพริบตาแล้ว ตอนนี้นอกจากกำลังกายนางก็ไม่มีเวทมนตร์ที่ใช้ได้เหลืออยู่ ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วถ้านางไม่เสี่ยงชีวิตก็คงไม่มีโอกาสแม้แต่น้อย
นางแค่คิดจะเสี่ยงชีวิต แต่ก็รู้ว่าสำหรับตนเองที่ไม่มีพลังวิญญาณ แค่ไป๋เจี่ยนจู๋ใช้ฝ่ามือฟาดเบาๆ ก็ทำให้ตนเองตายได้ ทว่าไป๋เจี่ยนจู๋กลับไม่ได้หลบหลีกและไม่ได้ตอบโต้ ปล่อยให้จินเฟยเหยาใช้หมัดต่อยเข้าที่ใบหน้า ต่อยโดนแล้ว? จินเฟยเหยาตกตะลึง ฉวยโอกาสนี้ต่อยเขาอย่างแรงหลายหมัดทั้งยังใช้เท้าเตะหมื่นลูกข่างให้ลอยไป
ร่างไป๋เจี่ยนจู๋ร่วงกระแทกพื้น เช็ดเลือดตรงปากแล้วลุกขึ้นด้วยใบหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง มือของเขาสั่นนิดๆ ใช้พลังวิญญาณจนเกินขนาด ร่างกายว่างเปล่า เทียบกับจินเฟยเหยาแล้วเขายังเหลือพลังวิญญาณอยู่บ้าง ทว่าไม่เพียงพอที่จะใช้เวทมนตร์ระดับสูง แต่เขารู้สึกว่าจะจัดการกับคนที่ไม่มีพลังวิญญาณสักคน พลังวิญญาณเล็กน้อยแค่นี้ก็เพียงพอและง่ายดายเหมือนบี้มดตัวหนึ่งให้ตาย
หมื่นป่าไผ่และไฟนรกของจินเฟยเหยายังต่อสู้พัวพันกัน ไป๋เจี่ยนจู๋ใช้มือข้างที่ว่าง หมื่นลูกข่างหดเหลือขนาดเท่านิ้วมือร่วงลงในมือเขา จากนั้นเขาก็กรอกเทพลังวิญญาณที่เหลือไม่มากลงในหมื่นลูกข่างทั้งหมด ปลายหมื่นลูกข่างแบนราบกระบี่ไผ่ที่มีแสงสีเขียวกระพริบเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นในมือของไป๋เจี่ยนจู๋ ปกติไป๋เจี่ยนจู๋ไม่ได้ฝึกบำเพ็ญร่างกายมากนัก อย่างไ
