นจะปรากฏรอยไผ่ลึกสายหนึ่ง
การโจมตีของไผ่ยักษ์เหล่านั้นหนาแน่นดุจสายฝน ความเร็วก็รวดเร็ว ลำไผ่ขนาดยักษ์เห็นเพียงเงาตกค้าง ไผ่ยักษ์แถวนี้ดุจคลื่นทะเลสีเขียวกระหน่ำมาระลอกแล้วระลอกเล่า ส่วนไฟนรกสีฟ้าที่จินเฟยเหยาพกพาถูกคลื่นทะเลสีเขียวนี้กลืนกินจนสิ้น มองไม่เห็นสีฟ้าใดๆ ในทะเลสีเขียว
ถึงแม้จะมองไม่เห็นร่างทว่าการรับรู้ของไป๋เจี่ยนจู๋กลับบ่งบอกเขาอย่างชัดเจนว่าจินเฟยเหยายังมีชีวิตอยู่ในทะเลสีเขียว เพียงแต่การรับรู้และพลังวิญญาณอ่อนจางลง ยืนหยัดอยู่ได้ไม่นาน เพียงแต่ในช่วงเวลาที่สำคัญนี้ไม่อาจให้หมื่นป่าไผ่หยุดลง เขากัดฟันถ่ายเทพลังวิญญาณลงไปใช้พลังวิญญาณมหาศาลรักษาหมื่นป่าไผ่เอาไว้
การรับรู้ของจินเฟยเหยาในทะเลสีเขียวยิ่งมายิ่งเล็กลง พลังวิญญาณยิ่งมายิ่งอ่อนจาง ในขณะที่ในใจไป๋เจี่ยนจู๋รู้สึกยินดีไฟนรกก็พุ่งออกมาจากทะเลสีเขียว จินเฟยเหยาร้องคำรามและปรากฏกายขึ้นกลางไฟนรก นางมีโทสะแล้วทั้งยังเดือดดาลอย่างยิ่ง อัดพลังวิญญาณทั่วร่างลงในไฟนรกแล้วเผาทำลายไผ่ยักษ์กว่าครึ่งในคราวเดียว
ภายใต้เสียงร้องคำรามของนางไฟนรกโจมตีกลับ ทะเลไฟนรกสีฟ้าและทะเลไผ่สีเขียวผสมเข้าด้วยกัน พยายามกลืนกินอีกฝ่าย
ส่วนจินเฟยเหยากลับปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าไป๋เจี่ยนจู๋อย่างกะทันหัน ยกหมัดต่อยไปอย่างแรง
