“ให้เจ้า” ไป๋เจี่ยนจู๋หยิบขวดหยกใบหนึ่งออกมาโยนให้อย่างรังเกียจ ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีไม่ได้รับขวดหยกที่ร่วงลงในพุ่มไม้เบื้องหน้า
นางหยิบขวดหยกขึ้น มองไป๋เจี่ยนจู๋อย่างไม่ได้รับความเป็นธรรม “สหายเซียน…”
ถึงแม้ท่าทางของนางจะทำให้คนสงสาร ทว่าน้ำเสียงกลับระคายหูทำลายความสุนทรีอย่างร้ายแรง ทว่าไป๋เจี่ยนจู๋ยิ่งรังเกียจสตรีเช่นนี้ เนื่องจากปกติสตรีที่ปฏิบัติต่อเขาเช่นนี้เพื่อจะได้รับความรู้สึกดีๆ จากเขามีมากมายเกินไป มากจนเขาเห็นอยู่ทั่วไป
ไป๋เจี่ยนจู๋ไม่สนใจสตรีที่ทำให้ผู้อื่นรังเกียจเช่นนี้ เหินร่างแทรกซอนเข้าไปในป่าทึบ พริบตาก็หายไปไม่เหลือร่องรอย ส่วนผู้บำเพ็ญเซียนสตรีคนนั้นเทยาเม็ดหนึ่งออกมาจากขวดหยก พอมองดูถึงกับเป็นยากลีบดอกไม้ขั้นสอง
นางกินยาเม็ดนี้ลงไปด้วยความดีใจเกินคาด ใบหน้าแดงก่ำเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบต่ำ “เป็นคนดีจริงๆ เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นศิษย์สำนักใด ไม่เช่นนั้นกลับไปจะขอร้องให้อาจารย์ไปขอแต่งงาน”
ถึงแม้ไป๋เจี่ยนจู๋จะไล่ตามจินเฟยเหยาไปแล้ว ทว่ากลับไม่คลายความตื่นตัวง่ายๆ ถึงตัวจะจากไปแล้วการรับรู้กลับยังแอบดูความเคลื่อนไหวทางด้านนี้อยู่เงียบๆ หลังจากได้ยินผู้บำเพ็ญเซียนสตรีคนนี้ใบหน้าแดงก่ำเอ่ยคำพูดเหล่านี้ออกมา เขาก็รีบเก็บการรับรู้ออกจากตรงนี้ แล้วตั้งใจมุ่งไปข้างหน้าค้นหาจินเฟยเฟยที่หลบหนีไป
หลังจากผู้บำเพ็ญเซียนสตรีคนนั้นเอ่ยคำพูดเหล่านี้แล้ว หลับตานั่งเข้าฌานดูดซับฤทธิ์ยาอยู
